KËRKESA E MURATINES DUHEJ PRANUAR

Vizita e Ministrit të Punëve të Jashtëme të Mbretërisë së
Spanjës, Miguel Angel Moratines, në Republikën e Shqipërisë
doli se ka qenë e një rëndësie të veçantë, ndoshta ndër më
të rëndësishmet e këtyre viteve paskomuniste: përveç një
pakete të rëndësishme e konkrete propozimesh biznesi dhe
kulture i kërkoj Shqipërisë edhe të dërgoj një mesazh
tolerance në Organizatën e Konferencës Islamike (OKI) si
anëtare (e plotë, e paplotë etj., s’ka rëndësi) e kësaj
organizate. Qeveria shqiptare nuk e pranoi, “analistët”,
“intelektualët”, “studiuesit” e politikës etj., e refuzuan.

Rëndësia
Rëndësia e kërkesës së Muratinjos duket në disa drejtime: e
para, nga një vend serioz dhe ministër serioz, dhe anëtarë
i BE i kërkohet Shqipërisë një rol ndërkombëtar në shkallë
të gjërë, një shërbim ndaj Europës. Deri tani nga faktorë
të rëndësishëm ndërkombëtar Shqipërisë i është kërkuar të
luaj vetëm një rol të kufizuar në rajon, “të luaj rol
stabilizues në rajon” që e përkthyer do të thoshte t’i
zbuste shqiptarët në kërkesat ndaj Serbisë dhe të
nënshtrohej ndaj interesave greke. Është hera e parë në
këto gjashtëmbëdhjetë vite që i kërkohet të luaj rol në një
ballafaqim botëror. E dyta, është e rëndësishme sepse
Shqipëria po humbë para syve tanë një rast që vjen rrallë,
një rast si i viteve ’60 apo viteve ’80 në vizitin e
ministrit bavarez Shtraus, një rast për të cilin zakonisht
e kuptojmë mbas dhjetë vjetësh dhe fillojmë e ankohemi për
udhëheqësit e asaj kohe pse nuk i pranuan kërkesa. E treta,
është e rendësishme sepse refuzimi nga politikanët
shqiptar, qeveria dhe opozita, “intelektualët” dhe
“studiuesit” tregon se në Shqipëri vazhdon të ekzistoj dhe
është e fortë, e fortë sepse e dominoi qëndrimin dhe
mendimin, zyrat dhe mediat, ajo rrymë, pasardhësit mendor
të saj, që nuk lejojnë që Shqipëria të afrohet më Europën
Perëndimore. Kërkesa e misnistrit spanjoll është e
rëndësishme në këtë kuptim të fundit pikërisht sepse na jep
mundësinë ta shohim këtë rrymë politike e mendore në
veprim, ta shohin edhe ata që s’besojnë. Ta shohim edhe se
“djallëzia më e madhe e djallit është t’u mbushë mendjen
njerëzve se nuk ekziston”. Dhe idenë se një rrymë e tillë
në Shqipëri nuk ekziston e përhapë pikërisht kjo rrymë.
Ata të rrallë që e trajtuan drejt dhe me seriozitet e
përgjegjësi janë aq të pakët sa mund të përemnden me emra
si Abdi Baleta, zv. ministri i Integrimit Shqipërisë Robert
Gajo (Metropol, 8.2.2006), Bashkim Kopliku (Gazeta
Shqiptare, 8.02.2006), Bashkim Muça (Metropol 10.2.2006),
Alban Bala...

Çka tha ministri spanjoll?
Ministri spanjoll tha se: 1. Shqipëria është vend me
shumicë myslimane; 2. Shqipëria është vend euromesdhetar;
3. Shqipëria të dërgoj mesazh moderimi në OKI.
“Është e vërtetë se Shqipëria është vend me shumicë
popullsie myslimane...” dhe se i ka kërkuar kolegut të tij
shqiptar “si anëtar i Konferencës Islamike, që të dërgoj
atje mesazhin e moderacionit”....“Spanja dhe Shqipëria janë
dy vende mesdhetare... dhe është vullneti i qeverisë së
Spanjës të ofrojë Shqipërinë në proceset euromesdhetare.
‘Për këto arsye ftojmë Shqipërinë në Samitin Euromesdhetar
të Barcelonë si vëzhguese” – këto janë çka tha Moratines


Si u interpretua?
Nga këto pohime u nxor përfundimi se ministri spanjoll
paska thënë: 1. Shqipëria është vend arab; 2. Fetarisht
islamik; 3. Politikisht teokratik.
Ky lloj interpetimi u bë nga “analistët”, “politikanët”,
“intelektualët” dhe “politologët” tanë. P.sh. Sadik Bejko
(shkrimtar) e nis artikullin me peytjen retorike “A është
Shqipëria në një lagje me arabët?” (Shekulli 8.2.2006). Po
kush i tha xhanëm?! Nga e nxori këtë përfundim?! Blendi
Kajsiu (politolog) përgjigjet në titull: “Shqipëria nuk
është shtet islamik” (Standart 9.2.2006). Po kush i tha
xhanëm?! Nga e nxori këtë përfundim?! Piro Misha
(përkthyes): “A mund të quhet Shqipëria sot vërtetë një
vend isalmik”? (Korrieri 9.2.2006) etj., etj.
Arsyetimi: edhe pse ministri spanjoll nuk i tha
shprehimisht këto tri gjëra, nga kërkesa që Shqipëria të
dërgoj një mesazh moderimi në OKI del se i ka presupozuar,
nënkuptuar, thënë me ironi këto përfundime.
Interpretimi dhe shpjegimi i sjelljes së ministrit spanjoll
ka qenë dy llojesh: 1. Ka qenë i painformuar; 2. Është
tallë më shqiptarët.
Njëra palë thotë se ministri ka qenë i painformuar për
Shqipërinë. Këta fillojnë t’i tregojnë dhe u kërkojnë
politikanëve shqiptarë t’i tregojnë se shqiptarët nuk janë
arab, se Shqipëria është vend multifetar dhe se Shqipëria
është shtet laik-shekullar. Më i papërpmbajturi në këtë
drejtim është, fatkeqësisht, kolegu im politolog Blendi
Kajsiu: “Në thelb deklarata e misnitrit të Jashtëm spanjoll
tregoi injorancën dhe paragjykimin e tij mbi realiteitn
politik dhe fetar në Shqipëri”.
Pala tjetër thotë se ministri spanjoll është tallë më
shqiptarët dhe u ka kujtuar me ironi se janë anëtarë të OKI
kur kërkojnë të integrohen në BE dhe kulturën perëndimore.
Këta kërkojnë që Shqipëria të dalë nga OKI.

Problemi i supozimeve
Problemi i parë është problemi i supozimeve, argumenti se
megjithëse ministri spanjoll nuk i tha shprehimisht i ka
presupozuar përfundimet që nxorën “analistët”,
“politikanët”, “intelektualët” dhe “politologët” tanë. Ky,
po, është problem i logjikës. Sipas rregullit të
presupozimeve edhe kur dikush nuk e thotë një gjë, në qoftë
se pohimi i thënë e presupozon një pohim tjetër, është
njëlloj si ta ketë thënë. Sepse pa një pohim të nënkuptuar
nuk do të kishte kuptim çka thuhet. Kjo përbën atë që quhet
shpesh “domosdoshmëri logjike”, “shtërngim logjik”,
“detyrim logjik” etj. Vetë përfundimet e presupozuara kanë
dhe nisen nga një presupozim: koherencën logjike. Mbasi
presupozohet koherenca logjike, atëherë pranohet se,
pohimet e bëra kanë kuptim vetëm po të pranohen më parë
disa premisa.
Në rastin tonë, “intelektualët”, “analistët”, “politikanët”
nga kërkesa që Shqipëria të dërgoj mesazh moderimi në OKI
kanë nxjerrë përfundimin se na ka presupozuar si vend arab,
islamik, teokratik, njëlloj si vendet e tjera të tilla,
përndryshe s’do të kishte kuptim të na bënte ne këtë
krëkesë.
Sipas rregullave të logjikës së shëndoshë nga kërkesa që
Shqipëria të dërgoj mesazh moderimi në OKI del përfundimi
se ministri spanjoll e konsideron Shqipërinë ndryshe nga
vendet arabe, teokratike, islamike. Përndryshe, në qoftë se
ministri spanjoll e konsideron njëlloj si vendet e tjera,
atëherë nuk ka kuptim (logjik) t’i kërkoj të ndërmjetësoj
tek të tjerat si e moderuar. Atëherë do të duhej kërkuar
nga një vend tjetër të ndërhynte tek Shqipëria që të jetë e
moderuar.
Edhe ne kur u kërkojmë amerikanëve të ndërhyjnë në Ballkan,
veçanërisht në Kosovë, nuk kemi presupozuar se amerikanët
janë ballkanas, sllavë-ortodoks dhe as
shqiptarë-shumëfetar. As amerikanët nuk e kanë ndjerë
ndonjë herë veten të fyer dhe të na thonë se ne i
presupozokemi ballkanas, sllavë, shqiptarë ose grekë etj.
Në të folurit politik dhe shkencor perëndimor termat “vend
me shumicë myslimane” dhe “vend islamik” shënojnë dy gjëra
të ndryshme: termi “popullsi në shumicë myslimane” tregon
një fakt demografik-fetar, ndërsa “vend islamik”
rregullimin shoqëror politik sipas sheriatit, ligjeve
kuranore. Kur minsitri spanjoll thotë se Shqipëria është
vend me shumicë myslimane bën një pohim përshkrues faktik
pa thënë gjë për rregullimin shoqëror-politik. Vendet më
shumicë mysliamne mund të jenë islamike ose laike. Kjo
është e ditur në gjuhët perëndimore.
Shkurt “analistëve”, “politikanëve”, “intelektualëve” dhe
“politologëve” tanë u mungojnë aftësitë dhe shprehitë
fillestare logjike-formale.

Skendërbeu dhe Muratinos
Duke e marrë logjikisht të drejtë mendimin se nga kërkesa
për mesazh moderimi del përfundimi se na ka konsideruar
vend islamik duan ta “ndriçojnë” ministrin spanjoll se nuk
është kështu. Për këtë i kujtojnë edhe Skënderbeun. Madje
kundër kërkesës së ministrit spanjoll dolën pikërisht ata
që mbrojnë dhe kujtojnë vend e pavend mbrojtjen që i ka
bërë Skënderbeu qytetërimit, kulturës dhe vlerave
perëndimore të mesjetës, kundër të cilave ishte ngritë
perëndimi si Piro Misha etj. Kështu p.sh. Sokol Dervishaj i
kujton ministrit spanjoll se “historia u njeh edhe
shqiptarëve të epokës së Skënderbeut, ndonëse të lënë në
mëshirë të fatit, meritën e veçantë të parandalimit të
shtrirjes së mëtejshme të ndikimit dhe zotërimit islam në
drejtim të qytetërimit europian...” (Korrieri, 9.2.2006
f.18). “Mirë, pra, mund t’i përgjigjej ministri spanjoll,
ne po ju kërkojmë të luani tani atë rol që luajti dikur
heroi i juaj kombëtar, Skënderbeu: ta mbroni tani
qytetërimin europian nga ‘sulmi’ islamik”. Ndërsa ata që i
kujtojnë Skënderbeun i përgjigjen: “Jo, ne tani nuk do të
dalim në mbrojtje të qytetërimit europian, nuk e pranojmë
këtë kërkesë”. Dhe që ironia të jetë edhe më e madhe,
Skënderbeut kërkesat për luftë kundër Perandorisë Osmane i
vinin me shumicë pikërisht nga Spanja. Ndryshimi është
vetëm se Skënderbeut i kërkonin t’i shpallte e të bënte
luftë të armatosur, dhe ai e bënte; ndërsa tani kërkuan
vetëm që të themi një fjalë. Por “të mequrit” tanë i
përgjigjen se nuk e themi as një fjalë në mbrojtje të
qytetërimit europian!
Apo ndoshta mendojnë se Skënderbeu bëri mirë që mbrojti
kulturën dhe vlerat mesjetare europiane ndaj të cilave
europianët po zhvillonin atë luftë heroike me miliona
sakrifica e jetësh të djegura në turrën e druve, ndërsa
mbrojtja e qytetërimit modern europian nuk është gjë e
mirë? Si shpjegohet ky parapëlqim i Europës religjioze
mesjetare përballë Europës moderne, laike, të lirisë?
Sidoqoftë, nga kërkesa e ministrit spanjoll del se na ka
presupozuar mbrojtës të qytetërimit europian dhe vijues të
Skënderbeut, e jo e kundërta, luftëtarë kundër qytetërimit
europian. Prandaj t’i kujtosh, t’i shpjegosh, ta
“informosh” ministrin spanjoll se shqiptarët janë mbrojtës
të qytetërimit europian duket logjikisht “rrjedhje”. Ai na
ka kërkuar të luajmë këtë rol pikërisht nëse e kanë
informuar se shqiptarët janë pro qytetërimit perëndimor, se
e mbajnë veten vijues të Skënderbeut etj. Por del se
shqiptarët nuk janë kështu, se Skënderbeun e duan nga që
mbrojti mesjetën e errët europiane, që u bashkua me papatin
e Vatikanin përballë humanizmit, rilindjes e ndriçimit,
ndërsa në mbrotje të Europës së sotme që ka tradhtuar
mesjetën religjioze-papiste nuk meriton të thuhet as një
fjalë. Ministri spanjoll ka qenë i “painformuar” dhe
“paragjykues” vetëm në këtë kuptim: nuk e ka ditë se kjo
kastë analistësh e politikanësh admirojnë Europën e
Mesjetës dhe kanë të njëjtën urrejtje mesjetare ndaj
Europës së vlerave moderne.

3. Urat dhe muret
Problemi i tretë logjik është i “urave”. Kundër kërkesës së
Muratinos kanë dalë pikërisht ata “politikanë”, “analistë”
dhe “politologë” që kanë folë më së shumti për rolin e
rëndësishëm pozitiv të urave, të “minoriteteve si ura”, për
“ndërtimin e urave ndërmjet popujve e kulturave” kundër
nacionalistëve si “shkatërrues të urave” e “ndërtues të
mureve”. Kështu p.sh. Piro Misha që më së shumti na ka
lodhë me “urat” e lidhjes e të miqësisë me serbët e grekët,
tani del kundër “urës’ ndërmjet Lindjes e Perëndimit. Misha
i mveshë Ramiz Alisë formulimin se Shqipëria është “urë”
lidhëse ndërmjet Lindjes e Perëndimit, “Shqiptarët i shohin
aleancat politike të Shqipërisë vetëm në Perëndim. Në këtë
kontekst dyzime të tilla të mbarsura me pasoja të dukshme e
të padukshme, që të kujtojnë ngurimet e kohës së Ramiz
Alisë, kur nisi të bëhej fjalë për her të parë për një
Shqipëri as Lindje e as Perëndim, s’janë të lejueshme” –
shkruan Misha (Korrieri 9.2.2006). Por kjo nuk është ide
origjinale e Alisë dhe as nuk është formuluar për her të
parë prej tij. Kjo është një tezë e shkencës shqiptare, e
mbrojtur që nga Çabej në vitet ’30 (studimi “Shqipëria
ndërmjet Lindjes e Perëndimit”) deri tek prof. Rexhep Qosja
sot. Në pikëpamje të të vërtetës shkencore Qosja ka të
drejtë kur i përmbledhë rezultatet në pohimin se: “këtë e
dëshmojnë të dhënat historike, etnografike, kulturore,
gjuhësore e të tjera. Mënyra e jetesës së pjesës më të
madhe të popullit shqiptar, arkitektura e qyteteve dhe e
fshatrave, objektet e kultit, veshjet popullore, këngët dhe
vallet popullore, kuzhina, ceremonitë rreth lindjes dhe
martesës, ritualet e varrimit, adetet dhe zakonet,
dëshmojnë, për më tepër, se qytetërimi islamik është më i
shtrirë në jetën e shqiptarëve se sa qytetërimi i
krishterë... Të thuash tani se shqiptarët janë popull që i
takon qytetërimit perëndimor e të mos thuash se i takon
edhe qytetërimit lindor është e sigurtë se do të thuash një
të pavërtetë, prej të cilës shqiptuesi i saj mund të ketë,
ndoshta, ndonjë levërdi, por prej së cilës as shkenca
shqiptare, as vetë shqiptarët kurrfarë dobie nuk mund të
kenë...” (Korrieri, 10.02.2006).
Nga kjo del se kërkesa e minsitrit spanjoll për
ndërmejtësim, për “urë” nuk na supozon plotësisht vend
perëndimor, sepse atëherë nuk do kishte kuptim kërkesa
mbasi do ishte njëlloj si t’ia kërkonte këtë gjë një vendi
tjetër të BE-së, por nuk na konsideron as plotësisht lindor
mbasi kjo do të ishte njëlloj si t’ia drejtonte këtë
kërkesë Iranit ose një vendi tjetër të ngjashëm. Nga kjo
del se ministri spanjoll e supozon Shqipërinë e shqiptarët
siç janë, “urë” ndërmjet Lindjes e Perëndimit. Nga kjo del
se i painformuar ose keqinformues është Misha dhe
bashkëmendimtarët e tij si Kajsiu, dhe jo ministri
spanjoll, dhe as informuesit e tij objektiv për vendin ku
shkon. Nga kjo del se përfundimi i Mishës dhe
bashkëmendimtarëve se “nga kërkesa për ndërmjetësim na ka
supozuar si vend islamik” nuk është përfundim i shëndoshë
logjik. Nga kjo del se Misha e bashkëmendimtarët pranojnë
me qenë “urë” vetëm për fqinjët serbë e grekë.
Por ka edhe më për “urat” dhe “muret”. Pothuajse të gjithë
në Shqipëri pranojnë menqurinë e Titos që diti të
shfrytëzonte aq mirë lojën ndërmjet dy blloqeve ideologjike
dhe që përfitoj aq shumë nga Jugosllavia si “urë” ndërmjet
tyre; pothujase të gjithë konstatojnë përfitimet e Turqisë
në sistemin bipolar ndërmjet dy blloqeve të dikurshme
ushtarake-ideologjike dhe sot si “urë” ndërmjet Europës dhe
Azisë. Por kur ky rast i ofrohet dhe propozohet Shqipërisë
nga vet Perëndimi, pikërisht ata njerëz në Shqipëri që
vlerësojnë menqurinë e Titos e të Turqisë, i refuzojnë
Shqipërisë këtë përfitim dhe burim fuqie. Këto praktika e
shumë të tjera ashtu si edhe shumë teoricienë të
marrëdhënieve ndërkombëtare kanë dëshmuar bindshëm se të
qenët “urë”, “kryqëzim”, “kyç”, “nyje” etj., përbën një
epërsi të rëndësishme dhe burim fuqie gjeo-strategjike në
qoftë se përdoret me menquri e shkathtësi. Shqipëria i ka
humbur të gjitha shanset e mëparshme për të përfituar nga
ky pozicion, si në vitet ’60, si në vitet ’80 kur erdhi
Shtrausi dhe po e humbë tani kur nuk ekziston më bota
bipolare ideologjike, por u krijua një bipolaritet
“kulturor” në shkallë botërore.Tani po humbë prap shansin,
dhe shansi nuk vjen shpesh. Atëherë e dimë kush na i humbi
shanset. Edhe tani e dimë: politikanët si Berisha, Mustafaj
etj., politikanët e opozitës pa përjashtim dhe
“intelektualët”, “analistët”, “politologët” tanë të sotëm.
Ditën që Muratinos i kërkonte Shqipërisë këtë ndërmejtësim
presidenti i vendit të vet, Zapatero, dhe kryeministri turk
Erdoan, deklaronin se “historikisht, Spanja dhe Turqia kanë
qenë në kryqëzimin ndërmjet Lindjes dhe Perëndimit. Për
këtë arsye, ne tani jemi shumë të vetëdijshëm, që rruga në
të cilën kërkohet bashkëpunimi i ngushtë midis kulturave të
ndryshme mund të sjellë përmirësime të jashtëzakonshme, por
ajo gjithashtu mund të shmangë përfundimisht konfliktet
destruktive” (Korrieri, 7.2.2006). Sipas logjikës së
“analistëve”, “intelektualëve”, “politikanëve” dhe
“politologut” të Shqipërisë, Zapatero e ka fyer Spanjën, e
ka supozuar vend islamik, lindor, teokratik, arab etj.,
sepse e ka quajtur “urë”, “kryqzim” ndërmjet Lindjes e
Perëndimit. Por Zapatero nuk e ka fyer Spanjën sepse
metafora e urës, pikës lidhëse, kyçit, udhëkryeqit etj.,
nuk shënojnë përkatësi në një anë, por përkatësi lidhëse,
ndërlidhhëse të anëve të ndryshme. As metafora e urës dhe
as semantika fjalës shqipe “ndërmjetës” nuk thonë
logjikisht të qenët në njërën anë, por ndërmjet anëve, që
lidhë anët. Prandaj nga kërkesa për ndërmjetësim nuk del
përfundimi logjik se Muratinos na ka vendosë në anën e
botës radikale islamike, arabe, teokratike. Del e kundërta.
Ata e vednsoin edhe veten në këtë pozicion.
Kështu mund të vazhdohet me të gjitha “argumentet”, që janë
dëshmi e mungesës së njohurive më elementare të logjikës
dhe të të menduarit të drejtë, logjikisht të shëndoshë,
prandaj po e ndërpresim për të mos u zgjatë me të gjitha.
Në vështrimin logjik-analitik interpretimi që i bënë
kundërshtarët kërkesës së ministrit të jashtëm spanjoll që
Shqipëria të dërgoj në mesazh moderimi në OKI janë ilustrim
klasik, për librat shkollorë, të defiçiencës mendore, të
paaftësisë për logjikim korrekt.

Sipërfaqja vs. thellësisë
Siç shihet nga kërkesa e Muratinos bërë Shqipërisë për të
dërguar një mesazh moderimi në OKI nuk mund të nxirret
sipas domosdoshmërisë logjike se e ka supozuar Shqipërinë
si vend islamik teokratik. Por për fat të keq gabimin e
nxjerrjes së këtij supozimi nga kjo kërkesë e bën edhe një
koleg i imi, politlogu Blendi Kajsiu, çka bëri që krahas
“intelektualëve”, “analistëve” e “politikanëve” në listën e
atyre që gabojnë të përfshij edhe “politologët”. Por për
fat të mirë është i vetmi. Politolog të tjerë nuk e kanë
bërë këtë gabim. Por është më i qarti në gabimin e pohimeve
të supozuara kur shkruan: “kjo ftesë, është edhe e pavend,
pasi ajo presupozon se Shqipëria nuk është një shtet laik,
por me orientim fetar”; se “Shqipëria paragjykohet si një
vend ku mungon shekullarizmi, sipas një përfytyrimi islamik
të saj” etj. (Standart, 09.02.2006). Tani e pamë se ftesa
logjikisht presupozon të kundërtën.
Gabimi i Kajsiut vjen edhe nga përpjekjet e tij për
zbatimin, vend e pa vend, të teknikave dhe metodave
pasmoderne të analizës dhe dekonstruimit, duke qenë në
fillim të njohjes së tyre. Pothujase nuk ka rast që Kajsiu
të mos qortoj këdo, që mendon ndryshe nga ai, se mendon me
kategori homogjene. Kajsiu e qorton edhe ministrin e
jashtëm spanjoll se mendon me kategori homogjene:
“Deklarata e ministrit të Jashtëm spanjoll është shembulli
par excelance i një qasjeje të tillë homogjenizuese. Në të
islami shihet si një dhe i pandarë kudoqoftë, dhe jashtë
një konteksti kulturor, shoqëror apo historik, pra si një
fe e palëvizshme...”. Problemi është se nga çka tha
ministri i jashtëm spanjoll del e kundërta. Ai tha për
Shqipërinë se është “vend me shumicë myslimane”, pra nuk e
merr si fetarisht homogjen; ai i kërkoi Shqipërisë të
dërgoj mesazh moderimi, sepse mendon se ndonëse me shumicë
myslimane nuk është njëlloj si vende të tjera me shumicë
myslimane si p.sh. Siria, e kjo do të thotë se nuk e merr
islamin në mënyrë homogjene: kudo ku ka shumicë myslimane
është njëlloj, por përkundrazi në “një kontekst kulturor,
shoqëror apo historik” që i lejon t’ia drejtoj këtë kërkesë
Shqipërisë dhe jo Sirisë apo Iranit, sepse konteksti
kulturor, shoqëror apo historik i Shqipërisë i thoshte se
është një islam ndryshe nga i disa vendeve të tjera. Pra i
merr islamin, vendet me shumicë myslimane etj., si
heterogjene.
Dekonstruimi i një ligjërimi duke u nisë nga teknika e
Derridas për kategoritë “homogjene/heterogjene”, “polare”,
“binare”, “dihotomike” etj., është vetëm një nga metodat që
ofron postmodernja. Vetë metoda, ashtu si mendimi njerëzor,
është plot me “truke” (‘tricky’). Kështu edhe Derrida (edhe
Kajsiu) përfundojnë në një përfytyrim dihotomik,
homogjenizues, në kategoritë binare, polare, dihotomike që
e klasifikon gjithë të menduarin në dy kategori: homogjen
ose heterogjen. Ky nuk është faji i tij.
Meqë jemi tek postmodernja dhe dëshira e Kajsiut për ta
njoftë e përdorë, ndoshta e ndihmoi po t’i kujtoj se
postmodernja është ballafaquar me modernen edhe me një
filozfoi tjetër të njohjes që mund të përmblidhet në
“sipërfaqja përkundër thellësisë”. Shumë autorë postmodern
argumentojnë se nuk ka diçka të thellë poshtë sipërfaqes që
duhet njohur, dhe qorton modernen që ngulte këmbë se e
vërteta gjendet poshtë sipërfaqes, si një thellësi, thelb,
esencë duke pëprfunduar kështu në një esencializëm të
papranueshëm për postmodernen. Natyrisht edhe kjo është,
siç shihet, dihotomike. Nga vështrimi pasmodern, Kajsiu
gabon pikërisht se prapa fjalëve që tha Muratino kërkon
diçka më të thellë, supozimet e tij të fshehura, thelbin e
kërkesës së tij. Nuk do të kishte gabuar po të qëndronte në
sipërfaqe, në atë çka vërtetë tha Muratinos: Shqipëria
është vend me shumicë myslimane, euromesdhetar dhe si i
tillë është e pritshme të dërgoj një mesazh moderimi në
OKI. Sikur bërja e kërkesës të kishte si kusht logjik
presupozimin se vendi që i bëhet është islamik, teokratik
dhe se vendet me shumicë myslimane janë të gjitha njëlloj
(homogjene) atëherë nuk do të kishte kuptim t’i drejtohej
Shqipërisë të ndikonte p.sh. mbi Iranin kur dihet se është
më e pafuqishme, por do t’i ishte lutur Iranit të ndikonte
për të moderuar (zbutur) qëndrimet e Shqipërisë.
Interpetimi i dytë, siç e thamë, argumenton se Muratinos
nuk ka qenë i painformuar për Shqipërinë, por është tallur
dhe ka bërë ironi.

Fuqia vs. gjesti i vullnetit të mirë
Një argument se Muratinos është tallur thotë se Shqipëria
është vend shumë i pafuqishëm për të ndikuar në vendet
anëtare të OKI, prandaj nuk e ka pasë seriozisht kur ka
kërkuar këtë ndikim. Ai është tallur me pafuqinë tonë.
Ky argument nuk qëndron. Shqipëria ka dërguar trupa
ushtarake në Afganistan, Irak dhe Bosnjë e Hercegovinë. Nuk
ka dyshim se kur amerikanët dhe të tjerët kërkuan, ose së
paku e mirëpritën që Shqipëria të marr pjesë në koalicionet
paqeruajtëse në këto vende, e kanë ditë se paqen nuk janë
duke e ruajtë ata 100 ushtarë shqiptarë. Me pjesmarrjen në
koalicion Shqipëria nuk tregoi fuqinë e vet, por bëri
gjestin e vullnetit të mirë për t’iu bashkuar koalicionit.
Megjithëse dihet pafuqia ushtarake e Shqipërisë askush nuk
e quajti, me të drejtë, ftesën amerikane për në koalicion
si fyerje, tallje me pafuqinë tonë etj. Angazhimi ushtarak
është realizu pikërisht në rajonin ku Shqipëria thotë se
është e pafuqishme, në rajone arabe-islamike. Prandaj kur
me argumentin e pafuqisë nuk refuzojnë pjesmarrjen
ushtarake, mbetet logjikisht absurde refuzimi me këtë
argument për të thënë një fjalë, për të bërë një gjest
diplomatik.
Pra, ministri spanjoll që di për “fuqinë ushtarake” të
Shqipërisë, angazhimin e saj ushtarak në atë rajon nuk
është tallur kur ka kërkuar, tanimë jo ushtri e armë, por
vetëm që Shqipëria të thotë një fjalë. Të vetmit që tallen
me ministrin spanjoll dhe popllin shqiptar janë
“intelektualët”, “politikanët” dhe “analistët” tanë, duke
përfshi edhe një “politolog”. Ministri spanjoll e di
pafuqinë e Shqipërisë, por ka kërkuar prej saj një gjest të
vullnetit të mirë ndaj Europës dhe Perëndimit. Shqipëria ka
refuzuar të bëj këtë gjest të vullnetit të mirë.
Është hera e parë që një vend i BE i kërkon Shqipërisë një
shërbim ndërkombëtar, dhe Shqipëria refuzon, nuk tregon
vullnetin e mirë t’ia ofroj Europës këtë shërbim.

Më katolik se Papa
Papa i katolikëve e konsideroi gabim botimin e karikaturave
dhe humorin e tepruar me profetët. Natyrisht kjo i
intereson sepse për te nuk janë të mira as karikaturat dhe
humoret e tepruara me Krishtin.
Është e kuptueshme që shoqëria laike perëndimore të
shqetësohet edhe nga ky qëndrim i Papës mbasi shohin një
përpjekje për rritjen e pushtetit të kishës në shoqëri,
pushtet ndaj të cilit e kanë fituar lirinë me sakrifica të
jashtëzakonshme. Prandaj qeverive të këtyre vendeve nuk u
takon aq shumë të dënojnë botimin e karikaturave.
Ndësa qeverisë shqiptare dhe gjithë politikanëve shqiptar u
takonte të dënojnë karikaturizimin e Muhamedit mbasi kanë
qortuar humorin e Agron Llakjat e Filip Çakulit me Papën.
Në fund të fundit ata bënë humor me papën që është njeri,
dhe jo me profetin Krisht. E megjithkëtë qeveritarët e
sotëm, opozitar të atëhershëm, dhe opozitarët e tanishëm,
pozitar të atëhershëm i patën qortuar dhe ndaluan shfaqjen
e mëtejshme të humorit. Ndërsa tani është bërë “humor” me
vet profetin Muhamed, ndërsa qeveria dënon vetëm protestat,
por jo edhe karikaturat.
Kjo është dëshmi e marrjes së anës fetare të qeverisë së
Shqipërisë. Madje duke u treguar më katolik se Papa, sepse
Papa i ka dënuar karikaturat ndërsa qeveria e Shqipërisë
nuk i ka dënuar.

Apo në anën e protestuesve islamik?
Nga refuzimi i qeverisë së Shqipërisë për t’iu kërkuar
islamikëve me qenë më të moderuar në protestat e tyre, mund
të nxirret përfundimi se qeveria e Shqipërisë deri diku
është në anën e tyre. Ministri i jashtëm e ka njoftuar
ministrin spanjoll se qeveria e Shqipërisë ka bërë një
deklaratë që i dënon protestat, por ka refuzuar të shkoj më
tej, ta kërkoj moderimin edhe në konferencën islamike. Kjo
mund të merret se qeveria e Shqipërisë ka bërë një
deklaratë nga largë, por “nuk ia mba” t’ua thotë këtë në
takimet e konferencës, ballë për ballë. Dhe anëtare ose jo
Shqipëria merr pjesë në mbledhjet e saj, sidomos për të
kërkuar ndonjëj para. Ose kjo do të thotë se ndoshta
qeveria e Shqipërisë nuk dëshiron të shkoj më tej se një
deklaratë, nuk dëshiron të jetë më aktive ndaj protestave
sepse nuk i shikon aq të padrejta sa të angazhohet më shumë
se një deklaratë. Kështu ministri spanjoll mund t’i
raportoj qeverisë së vet për vizitën në Shqipëri se “i
kërkova qeverisë të dërgoj një mesazh moderimi në OKI, por
qeveria nuk pranoj. Ajo mjaftohet me një deklaratë dhe nuk
dëshiron të shkoj më tej”.
Duke dashur të tregohen më katolik se Papa në të vërtetë
“politikanët”, “analistët”, “intelektualët”, “politologu”
ynë kanë çuar mesazhin se deri diku janë me protestuesit,
se e shumëta pranojnë të bëjnë një deklaratë, por nuk
pranojnë të shkojnë më tej në zbutjen e protestave.

Ironia ndaj ministrit – “paragjykuesi” i paragjykuar
Disa argumentojnë se ministri spanjoll ka dashur t’i kujtoj
Shqipërisë në mënyrë ironike se është anëtare e OKI dhe se
duhet të dalë prej saj. Sipas Ndue Ukaj vizita e ministrit
të jashtëm spanjoll, pavarësisht në ishte “një ironi apo
një dimension i vërtetë botëkuptimi perëndimor ndaj
Shqipërisë” i rikujtoi asaj një “turp politik”, një
“njollë” që “kishte bërë ish-presidenti Berisha me
anëtarsimin e Shqipërisë në Konferencën Islamike” dhe se
“qeveria shqiptare, sidomos forcat përparimtare dhe
perëndimore duhet të kërkojnë urgjentisht që Shqipërisë t’i
hiqet kjo njollë, e dëmshme dhe e panevojshme...” (KJ,
8.2.2006).
Në të vërtetë ministri spanjoll kërkoi të shkonim në
Organizatën e Konferencës Islamike e jo të dalim prej saj.
Ai shprehi besimin dhe kërkoi që Shqipëria të jetë një zë
edhe i Europës dhe Perëndimit në këtë organizatë, ndërsa
“analistët”, “politikanët”, “intelektualët” tanë prej këtej
nxjerrin përfundimin se paska kërkuar që Shqipëria të dalë
prej saj! Po të përdorim fjalinë e Ukajt atëherë “një ironi
apo një dimension i vërtetë” qoftë botëkuptimi i këtyre
politikan-analistë-intelektualëve tanë ndaj Perëndimit,
fakt është se ministri spanjoll kërkoi të shkojmë në OKI
dhe t’i bëjmë një shërbim aty Europës, ndërsa
politikan-analistë-intelektualët tanë këtë e quajtën fyerje
dhe refuzuan t’i kryejnë këtë shërbim. I vetmi i fyer dhe
ironizuar ishte dhe mbetet minsitri i jashtëm spanjoll që u
etiketua “injorant”, “paragjykues”, “joserioz” etj., etj.,
vetëm pse pohoi gjëra që i ka provuar gjithë shkenca që
merret më shqiptarët dhe pse u kërkoi një shërbim ndaj
qytetërimit perëndimor.

Krijimi i ministrit spanjoll që nuk ekziston
Siç shihet “politikanët”, “analistët”, “intelektualët”,
“politologu”, media jonë krijuan një ministër spanjoll që
nuk ekziston. Ata i vunë në gojë atij gjëra që nuk i tha,
as shprehimisht dhe as të nënkuptuara e presupozuara. E
krijuan sepse u duhej të arrijnë synime të vetat politike.
Do të dëshironin që minsitri spanjoll t’i kishte thënë
gjërat që i shpifën, që të kishin një rast sulmi kundër
myslimanzimit, por më tepër për të arritë qëllime të tjera
politike. Këto qëllime u formuluan si kërkesa konkrete:

Të dalim nga OKI
Kërkesa e parë dhe më e zëshme ishte ç’antarësimi i
Shqipërisë nga OKI. Këtë e shtruan si kërkesë një mori
“intelektualësh”, “analistësh”, dhe “politikanësh”. Por më
i zëshmi ishte Ndue Ukaj ndonëse pa ndonjë argument se pse
duhet dalë nga OKI. Një argument përpiqet ta zhvilloi Piro
Misha. Duke iu kundëvënë qëndrimit të zv. ministrit të
integrimit, Gajo, Misha argumenton se anëtarësia në OKI na
angazhon në qëndrime që mund të mos jenë në përputhje me
vlerat dhe interesat tona. Si shembull sjellë nënshkrimin e
deklaratave që dalin nga këto takime si ato të takimit të
dhjetorit 2005 me paragrafet: “Mbrojtja e identitetit tonë
islamik, e vlerave tona themelore dhe interesave më të
larta të Ummas, mund të arrihet vetëm nëpërmjet besnikërisë
së sinqertë të gjithë myslimanëve ndaj Islamit të vërtetë
dhe me angazhimin e tyre ndaj parimeve e vlerave të
origjinës në rrugën e ngazëllyer të jetës”; ose “ne
afirmojmë të drejtën e pamohueshme të shteteve anëtare për
të zhvilluar energjinë bërthamore për qëllime paqësore”; se
duhet bërë dallim “mes terroristëve dhe luftëtarëve
legjitim të rezistencës ndaj pushtuesit të huaj” etj. Misha
nga këto lloj shprehjesh nxjerrë përfundimin se e
përfshijnë politikën shqiptare në qëndrime të njëllojta me
kamikazët.
Në të vërtetë në të gjitha këto fjali thjeshtë përsëriten
parime të njohura të të drejtës ndërkombëtare dhe me të
njëtën gjuhë të përgjithshme që nuk thotë asgjë: P.sh.
“mbrojtjen e identitetit tonë islamik...” fjala është
“identietitn tonë” d.m.th të atyre që e kanë. Kjo nuk
drejtohet kundër askujt. Po ashtu, ruajtja e identieteve
kulturore, fetare, etnike etj., janë parime themelore të të
drejtës ndërkombëtare. Kush mund t’u thotë se nuk kanë të
drejtë të mbrojnë identitetin e vet?! Fjalia “besnikëri
ndaj islamit të vërtetë...”. Se cili është islami “i
vërtetë” nuk e di askush edhe sot e kësaj dite dhe lë vend
për t’u intepretuar. Myslimanët shqiptar mund të kenë “të
vërtetën” e tyre islamike, arabët të tyren, talibanët të
tyren etj., etj. Pra fjalia nuk angazhon asgjë. Në qoftë se
Umma kupton “grigjen” e myslimanëve në gjithë botën,
atëherë në të janë të përfshirë myslimanët shqiptar “par
definitionem” dhe as mund ta përjashtoj, as ta përfshij
kush edhe sikur të dalim nga OKI; ndërsa jomyslimanët nuk i
ka përfshirë kush edhe sikur të duan, sepse janë të
përjashtuar “par definitionem”; “të bëhet dallimi ndërmjet
terroristëve e luftëtarëve të rezistencës” është një parim
elementar i të drejtes dhe sjelljes ndërkombëtare, po se
kush cilësohet terrorist e kush jo vendoset konkretisht
gjithnjë sipas orientimit politik pa pasë ndonjë përkufizim
detyrues ndërkombëtar...
Me fjalë të tjera, nga faktet që sjellë Misha nuk dalin me
domosdo logjike përfundimet që nxjerrë, siç mendon ai. Ato
janë thejshtë riformulime të të deretjës ndërkombëtare,
fjalë të përgjithshme, si shumica e dokumenteve të tilla që
nuk thonë asgjë.

Të ftohemi me Spanjën dhe Klubin Euromesdhetar
Në qoftë se minsitri spanjoll na ka fyer, tallur, ironizuar
nga kjo del se ndaj tij do të duhej bërë protesta të
ndryshme, qeveria protestë zyrtare, e ndoshta qytetarët
demonstrime publike paqësore, me të cilat, e pakta të
detyrohej të kërkonte falje. Kjo natyrisht është ftohje e
marrëdhënieve me Spanjën dhe krijim i një imazhi afatgjatë
për Spanjën si vend që na paragjykon.
Kjo sjellje ndaj Spanjës dhe ftohja me të është çka synuan
të arrijnë “politikanët”, “analistët”, “intelektualët” dhe
“politologu” ynë duke u hequr si të fyer nga fjalët e veta
që ia mveshën ministrit spanjoll i cili jo vetëm nuk i tha
por nuk la shteg as të nënkuptohen.
Për më tepër, ndryshe nga Greqia, Italia ose fqinjët e
tjerë ballkanikë në të cilat media e politikanët kanë
krijuar intensivisht një imazh të shëmtuar për shqiptarët
si burim krimesh e i gjithë të këqijave të tjera, në Spanjë
media dhe politika nuk kanë krijuar as afërsisht një imazh
të tillë paragjykues për shqiptarët. Dhe pikërisht ministri
i jashtëm i këtij vendi akuzohet, pa takt, për injorant e
paragjykues.
Ftohja me Spanjën është njëkohësisht edhe largim i
përspektivës për përfshirje në Klubin Euromesdhetar ku
bëjnë pjesë vende të tilla si Italia, Spanja, Franca etj.
Ftesa që Shqipëria t’i bashkohet këtij Klubi është një
dëshmi e sinqeritetit për afirmimin ndërkombëtra të
Shqipërisë dhe për mungesë paragjykimi ndaj saj si vend
islamik, teokratik etj., etj. Është dëshmi se nuk na
percepton si të “lagjes arabe”, siç shpif ndaj tij Sadik
Bejko, por edhe si të lagjes së vet dhe na fton t’i
bashkohemi lagjes së tij euromesdhetare ku na sheh
natyrshëm.
Shih edhe një gjë: nuk thotë thejshtë mesdhetar, çka
përfshinë edhe Algjerinë, Libinë, Tunizinë, Egjiptin etj.,
por euromedhetar, medehtarëve europian e jo arab...

Të izolohemi në Ballkan nën fqinjët grek e serb
Pyetja pse gjithë këto shpifje dhe pse u shpik një minsitër
spanjoll që nuk ekziton merr përgjigje pikërisht në këto
përfundime që nxorën vetë, dhe që dalin logjikisht: të
largohemi nga OKI, të ftohemi me Spanjën, të shtyjmë
ofertën për përfshirje në Klubin Euromesdhetar dhe të
izolohemi vetëm në Ballkan, në gjirin e fqinjëve grek e
sllavë. Çka i ka fyer kaq shumë “politikanët”, “analistët”,
“intelektualët” dhe “politologun” tonë është angazhimi i
Spanjës, siç tha Moratino, “i plotë dhe i vendosur” për të
forcuar marrëdhëniet mes dy vendeve, çka shihej në pasurinë
dhe seriozitetin e ofertave që kishte sejllë me vete. Ky
angazhim i “i plotë dhe i vendosur” i Spanjës në Shqipëri
është perceptuar si konkurencë e rëndësishme ndaj pranisë
greke, ka shqetësuar veçanërisht filogrekët e Shqipërisë që
shpërthyen fushatën shpifëse, fyese, paragjykuese etj.,
ndaj ministrit spanjoll. Ky angazhim “i plotë e i vendosur”
i Spanjës për të qenë e pranishme në Shqipëri, nga
filogrekët shqiptar perceptohet si ndërhyrje në zotërimin
grek, në pronën a feudin grek. Aq më tepër oferta për
shtrirje të rolit të Shqipërisë që nga Lindja (OKI) deri në
Gjibraltar-Atlantik (Klubi Euromesdhetar) është krejt i
papranueshëm për nacionalizmat fqinjë dhe bartësit e tyre
në Shqipëri. Për nacionalizmat fqinjë dhe bartësit e tyre
në Shqipëri, Shqipëria nuk duhet të dalë kurrë jashtë
sferës së tyre të ndikimit.
Prandaj një nga serbofilët më të hapur e më të paturpshëm
si Ilir Meta u shpreh drejtpërdrejtë për kufizimin e
Shqipërisë vetëm në Ballkan: “Roli i Shqipërisë për çështje
të tilla mund të jetë i ndjeshëm vetëm në rajonin e
Ballkanit”. Dhe ka qenë minsitër i jashtëm i Shqipërisë!
Si përfundim, mund të thuhet pa mëdyshje se kundër
ministrit spanjoll u ngrit ajo rrymë dhe pasardhësit e asaj
rryme që gjithnjë është përpjekë ta izoloj Shqipërinë nga
Lindja e nga Perëndimi, për ta kufizuar në marrëdhënie me
vendet e Ballkanit, ose më mirë në marrëdhëniet e sundimit
nga vendet e Ballkanit.
Kjo është ana më e rëndësishme e vizitës së Moratinos: na
bëri të mundur të shohim ekzistencën dhe njerëzit që
dëshirojnë izolimin e Shqipërisë, ashtu si kanë bërë në
vitet ’60, në vitet ’70, në vitet ’80 dhe po bëjnë edhe
sot. Por a do t’i shoh kush?!

Hysamedin Feraj

97-ta TA HARROJMË?!

Lajmi i gëzuar i arrestimit të hajdutes kriminele, ish
deputetes së PS-së, bëri që emisioni: “Koha për t’u zgjuar”
të TV “Teuta” të datës 16.02.2006 t’a pushtonte kjo temë.
Me përjashtim të një gruaje hallemadhe, të gjithë të tjerët
që u angazhuan në bashkëbisedim floën vetëm për rastin:
“Luiza Hoxha”. Dhe nga këta të fundit vetëm njëri nuk u
bashkua në pikëpamje me folësen e parë që duke shprehur
gëzimin për këtë arrestim kërkoi që e arrestuara të mos
dënohet vetëm për krimin e vjedhjes por edhe të gjakpirjes
së oficerit të SHIK-ut më 1997 përpara studentëve të
Universitetit të Vlorës. Me këtë rast shumica e atyre që
hynë në emisionin: “Koha për t’u zgjuar” i bënë thirrje
Berishës të mos e harrojë ’97-tën; të jetë i vëmendshëm
ndaj situatave analoge me ato të fillimit të ’97-ës që po
krijon Edi Rama me socialistët e tjerë dhe me “ZP”-në; dhe
njëlloj si Luiza Hoxhën të hetojë dhe të çojë përpara
drejtësisë edhe shokët dhe drejtuesit e Luizës.
Një vlonjate, mbasi shprehu gëzimin për këtë arrestim, e
mbasi u solidarizua me parafolësit për dënimin e dyfishtë
(si hajdute dhe si kriminele) edhe të drejtuesve të Luizës,
me urrejtje tregoi se si kjo kriminele kishte vrarë me
sopatë oficerin e SHIK-ut dhe pastaj i kishte pirë gjakun,
gjë të cilën e kishte parë me sytë e vet. Në emission hyri
dhe një grua që u paraqit si greke: - “Unë jam greke,- tha
ajo – por jam edhe shqiptare. Atë Luiza Hoxhën, që siç
thotë fjala “çehreden bylir”, që e tregon edhe fytyra se
çfarë ka, unë e urrej shumë. Unë dua që ajo të dënohet
rëndë edhe për krimet që ka bërë në ’97-tën. Unë e kam parë
në televizionet greke, kur ajo ka pirë gjakun e oficerit,
djalit të nënës. Ju nuk e dini se çfarë tmerre kam parë unë
në televizionet greke, nga ato që janë bërë në Vlorë. Po
nuk duhet të dënohet vetëm Luiza, por të dënohen shumë nga
ata që dogjën vendin dhe vranë djemtë e nënave …”.
Më duhet të pranoj se nuk e prisja që një greke të fliste
në këtë mënyrë për 97-tën! Por fjalët e saj lidhur me atë
që ka parë në Greqi nëpër ekranet televizive greke për
çfarë ka ndodhur në Jug të Shqipërisë nuk e kemi parë ne në
Shqipëri, më kujtuan çfarë më ka treguar një miku im që, në
atë periudhë ka qenë në Greqi. Nga ato do të sjell këtu një
aspect fare të shkurtër, por tepër domethënës: në të gjitha
kanalet televizive greke 24 orë në ditë pa ndërprerje
jepeshin lajme me pamje filmike nga ato që ndodhnin në
Shqipëri. Në mënyrë periodike në çdo 6-7 minuta
ndërpriteshin lajmet dhe pamjet e tjera dhe në ekran
shfaqej harta e Shqipërisë e cila pas pak nga Shkumbini e
poshtë shkëputej dhe binte.
Lexues i nderuar besoj se e kuptoni që kjo lojë me hartën u
thoshte grekëve se ajo pjesë që i shkëputej Shqipërisë do
t’i ngjitej së shpejti Greqisë. Dhe tashmë mendoj t’a mbyll
me bashkëbiseduesit e “Koha për t’u zgjuar” duke sjellë
edhe mendimin e atij që duke kundërshtuar të gjithë kërkoi
të harrohej ’97-a. Zotëria në fjalë, së pari shprehu
keqardhjen e tij që parafolësit e lidhën arrestimin e Luiza
Hoxhës edhe me ’97-ën. Këtë mënyrë të trajtimit të çështjes
ai e quajti të rrezikshme. Mbasi kujtoi faktin që Berisha
’97-ën e konsideron të mbyllur, bëri thirrje që ajo
periudhë të harrohet, të mos zihet më në gojë. Të mos i
bëhet thirrje për luftë qeverisë, tha ai, duke kujtuar se
çfarë është bërë më përpara, pas çdo ndërrimi pushteti, se
kështu nuk ka për të gjetur qetësi Shqipëria … .
Ai foli gjatë dhe i nervozuar, por harroi, apo deshi të
harronte që situatat e sotme të krijuara nga Edi Rama,
socialistët e tjerë dhe “ZP”-ja janë të ngjashme me ato të
fillimvitit ’97. ai harroi apo bëri sikur harroi që ‘97-ta
ndodhi jo për faj të piramidave, më shumë se për atë që
Berisha dhe qeveria e tij nuk i dënuan krimet e diktaturës.
Ai harroi apo bëri sikur harroi që “e keqja që harrohet
përsëritet”.
Berisha veproi ashtu atëherë duke përdorur sloganin e
shpifur e me kuptim të mbrapshtë: “Nën diktaturë të gjithë
kemi qenë bashkëfajtorë e bashkëvuajtës”. “Opozitarë por
vëllezër” ishte slogani tjetër. Se sa i goditur ishte ky
slogan ia treguan Berishës në ‘97-tën “vëllezërit”
opozitarë. Nuk la gjë pa bërë Berisha për t’u harruar
krimet e diktaturës! “Nuk do të bëjmë një luftë tjetër
klasash” ishte një slogan tjetër berishian që qarkullonte
nëpër Shqipëri gjatë qeverisjes së Berishës e që synonte
harrimin e krimeve të diktaturës. Shpesh këtë slogan si për
të na acaruar e dëgjonim edhe nga ndonjë prej tanëve. Prej
atyre që edhe burgjet e diktaturës i kishin provuar! Pra,
asgjë nuk shkon pa lënë gjurmë në drejtimine synuar! Por
ata mjeranë që atëherë kishin zënë nga një furrik për t’u
ushqyer, sot i shohim rrugëve në pikë të hallit! Vallë me
gjithë mend e pati Berisha, apo kjo ishte një taktikë për
dorëzimin e pushtetit socialistëve sipas strategjisë
ramiziane?
Edhe po t’a kishte me gjithë mend Berisha, nuk e lanë
vëllezërit opozitarë për t’a realizuar harresën, ata
krijuan edhe një periudhë tjetër krimesh e mjerimesh:
‘97-tën. E nëse Berisha e kishte vërtet me gjithë mend t’u
shplante trurin shqiptarëve nga të gjitha ç’kishin hequr e
vuajtur, ishte kjo arsyeja që ndodhi ‘97-ta. Dhe e dini se
përse? Se ata që përpiqen të harrojnë tmerret që kanë
hequr, duke kërkuar të bashkëjetojnë me masakruesit e tyre,
japin shenja të qarta se janë frikacakë. E të këqinjtë,
masakruesit, kur shikojnë se viktimat e dikurshme u tremben
akoma nuk e zgjatin shumë, por bëjnë atë që bëjnë lukunia e
ujqërve mbi tufën e deleve.
E Berisha, megjithë deklaratat e bëra për harresë dhe për
mbyllje hesapesh të ‘97-tës, të jetë i bindur se shokët e
“idealeve” të Luiza Hoxhës: ramët, gjinushët, ruçët, braçet
etj., janë duke mbrehur dhëmbët, jo vetëm për pushtetin e
tij (të malokëve siç e quajnë ata); jo vetëm për mbrojtësit
e këtij pushteti, Berishën dhe sejmenët e tij, por mbi të
gjitha mbi Shqipërinë.
Ne, që në ‘97-tën edhe pse nuk ishim me Berishën dhe
politikën e tij, iu afruam dhe ngritëm zërin në mbështetje
të tij, këtë herë paraprakisht le t’i lutemi Zotit që ato
dhëmbë të mos bien mbi interesat e kombit dhe mbi
mbrojtësit e tij të pafajshëm, por në qafën e Berishës dhe
të sejmenëve të tij që nuk bëjnë detyrën që u takon.
Jo! ‘97-ta nuk duhet harruar as me thirrje e as me
inxheksione të tjera. E keqja nuk mund të harrohet vetëm
nga kujtesa e pashkruar kur i vjen koha në kushte normale
të harresës.


Tiranë, më 17.02.2004 Eqerem Beqo Plaku

Pershendetje

Fillimisht ju shpreh pergezimet e mija stafit tuaj dhe z.
Baleta per
veprimtarine tuaj!

Z. Berisha kishte shpallur para disa kohesh nje census mbi
popullsine
shqiptare ku cdokush do kishte te drejten te shprehi
perkatesine fetare
sipas deshires. Lajmi gjendet ketu:
http://ëëë.makfax.com.mk/look/agencija/article.tpl?IdLanguage=17&IdPublication=1\
&NrArticle=15662&NrIssue=340&NrSection=20

Por per cudi, megjithese ky rregjistrim ven ne rrezik
identitetin
kombetar
te nje pjese te madhe Shqiptaresh, asnjeri nuk duket se u
emancipua nga
ky
lajm.

Keshtu i mblodha vet disa mendime ne nje artikull duke u
munduar te
mbledh
shkaqet te cilat duhet te perbejne pengese per realizimin e
ketij lloj
rregjistrimi. Artikulli perben me nje fare menyre edhe
thirrje
sensibilizimi
kundrejt cdo force politike per te mbrojtur te drejtat
kombetare te
komunitetit shqiptar te Greqise.

Nese e shtypni kete artikull ne gazeten tuaj do ishte nder
per mua!
Thjesht
do ju lutesha te me lajmeroni per daten e publikimit nese
vendosni per
kete
gje!

faleminderit per mirkuptimin
me respekt
Erjus Mezini

fatet e një kombi në Udhën e Shkronjave




E morra edhe unë mundimin t’i bashkoj disa shkronja dhe të
formuloj disa fjalë meqënëse është bërë e modës këto kohët
e fundit të bashkohen shkronja dhe të formulohen fjalë. Të
gjithë bashkojnë shkronja tani -sikur të jen ushtrime
aritmetike, nga ato të fillores ku bashkonim gogla për të
nxjerrur shifra- qysh nga kafja e Rremës e deri tek stafi i
Berishës! Me ndihmën e mediave tashmë shkronjat kanë fituar
rëndësi të paparë, shkojnë e vijnë Tiranë-Athinë,
Athinë-Bruksel dhe anasjelltas.

Dikush del dhe flet në emër të një komuniteti, dikush
tjetër flet në emër të nje kombi dhe në fund del më i forti
dhe “ia mbyll gojën të gjithëve” në emër të Bashkimit
Europian! Kështu shkronjat e para – “të nxjerrura
gabimisht”- ose moderohen ose fshihen fare për ti lënë
rradhën shkronjave të reja… duke krijuar kështu Udhën e
Shkronjave.

Megjithatë unë nuk po e humb kurajon të formuloj fjalë.
Djersa tetvjeçare në mërgim, sidomos kur bëhet fjalë për
mërgim në Greqi, besoj se i bashkon më fortë shkronjat!
Sepse nëse nuk dalim vet ne emigrantët të bërtasim atëhere
kush tjetër do e bëj për ne? Do e bëj shteti grek që na
gris pasaportat dhe që na vjedh ekonomitë midis proçeseve
të legalizimit, do e bëj drejtësia greke që na dënon pa
gjyqe, do e bëj ushria greke që na sakaton doganave apo
shteti shqiptar që nuk na i mbron të drejtat (pasaportat që
na grisen kufinjëve shkruajnë me shkronja të mëdha : “kjo
pasaportë është pronë e shtetit shqiptar”!).

Shtetin shqiptar nuk duket se e emancipojnë problemet e
shtetasve të vet jashtë kufinjëve, do thoshte dikush se
ikja jashtë e shtetasve shikohet si një zgjidhje e
vetkuptueshme dhe e domosdoshme nga ky shtet. Nuk duket se
e emancipojnë fëmijët që rezultojnë viktima të trafikut të
organeve as fati i Shqiptarëve që rezultojnë të humbur në
kufirin shqiptarogrek.

Pra këto dhe dhjetra probleme të tjera që do duhej të
përbënin axhendën e poltikës sonë të jashtme apo të
marrëdhënjeve dypalëshe me shtetin fqinjë grek as që
përmenden ndonjëherë! E gjithë polemika e marrëdhënjeve
dypalëshe rrotullohet reth fatit të minoritetit grek në
Shqipëri! Sigurisht që nuk e vëjmë në dyshim se në një
shtet demokratik të drejtat e pakicave duhet të gëzojnë
respekt por kjo presupozon që në fillim respektohen të
drejtat e shumicës! E pra po të bëjmë krahasim numrash
–meqënëse kohët e fundit të gjithë po kapen me numrat dhe
shifrat e popullsisë shqiptare- shtetasit shqiptarë që
banojnë në Greqi, pamvarsisht nga kombësia, janë numër
shumë here më i madh sesa ata minoritarët që ende po
preferojnë jetesën brenda kufinjëve shqiptarë!

Janë këta emigrantë që nuk munden të përparojnë si individë
ngase duhet të paguajnë “haraçin” –si në kohën e Bizantit
apo edhe të Perandorisë Osmane- për qëndrimin në Greqi,
ngase nuk iu njihen diplomat, ngase në administratën greke
Shqiptarët nuk mund të punësohen, ngase punët e mira nuk
lëshohen tek shtetasit shqiptarë, ngase megjithëse mund të
ken edhe 16 vjet në Greqi apo mund t’iu jenë lindur dhe
rritur fëmijët me atë vend ata nuk mund të marrin
nënshtetësinë greke (më bën përshtypje që Omonia dhe PBDNJ
nuk po nxjerrin ndonjë ankesë mbi këto çështje që
gjunjëzojnë edhe minoritarët në Greqi).

Diskriminimi nuk mbaron me kaq, ajo që diskriminohet më
tepër është vet identiteti i Shqiptarit! Administrata greke
i ndan shtetasit shqiptarë në dy kategori, në homogjenë
grekë (dmth. bashkëkombës grekë) dhe në “alogjenë” të
kombësisë shqiptare. Përfitimi i të parëve është “haraçi” i
zvogëluar i qëndresës, pensione në raste të veçanta,
pajisja shumë herë më e kollajshme me dokumenta dhe disa
lehtësira të tjera praktike, si psh. vende “më të mira”
pune se Shqiptarët e tjerë dhe disa vende vakante studimi
që iu lëshohen në universitete nga Ministria e Arsimit dhe
e Feve e Greqisë. Megjithatë problemi nuk është “fati” i
disa shtetasve shqiptarë që të ken një komoditet më të mirë
në shtetin fqinjë, problem përbëjnë kriteret sesi bëhet kjo
ndarje. Të drejtën e minoritarit nga administrata greke nuk
e gëzojnë vetëm ata që në çertifikatat e tyre vërtetohen se
kanë kombësi greke. E gëzojnë gjithashtu të gjithë ata që
kanë prejardhje nga fshatrat që shtrihen poshtë lumit
Vjosë, e gëzojnë përgjithësisht ata që e kanë prej’ardhjen
nga zonat që shtrihen poshtë qytetit të Vlorës, e gëzojnë
Ortodoksët shqiptarë, e gëzojnë anëtarët e komunitetit
vlleh të Shqipërisë dhe e gezojnë edhe ata që kanë lekë për
të paguar avokatët grekë! Pra me pak fjalë duket qartë se
shteti grek nga njëra anë ka krijuar përcaktimin e vet reth
minoritetit grek në Shqipëri –duke i dhënë përmasa shumë
herë më të mëdhaja se ato që njeh shteti ynë- dhe nga ana
tjetër i jep mundësinë shumë Shqiptarëve që të kthejnë
kombësinë në greke! Dhe kush e ka parasysh se ç’lloj
pengesash i krijohen Shqiptarëve gjatë legalizimit do bjeri
ndakort se ndrimi i kombësisë në këtë vend përbën zgjidhje
të mirë për shumë bashkatdhetarë!

Kjo është pak a shumë gjëndja e mjerueshme e komunitetit
shqiptar në Greqi dhe shteti jonë jo vetëm që nuk ndërhyn
për ndryshimin e kësaj gjëndjeje apo për mbrojtjen e
identitetit shqiptar (siç e detyron edhe neni 8, paragrafi
1 i Kushtetutës së Shqipërisë, ku thuhet : “Republika e
Shqipërisë mbron të drejtat kombëtare të popullit shqiptar
që jeton jashtë kufijve të saj” apo neni 59, paragrafi 1/j.
që flet për : “mbrojtjen e trashëgimisë kombëtare kulturore
dhe kujdesin e veçantë për gjubën shqipe”) por po
përgatitet për aventura të reja. Kësaj radhe Berisha i
moderuar midis një rregjistrimi të popullsisë është
përgatitur seriozisht t’i tregojë Athinës dhe Brukselit se
nuk ka asnjë lidhje me Berishën e kallashëve të 1997-ës.
Vetëm se z. Berisha ka harruar një hollësi të vogël, ai vet
mund të jet moderuar por Athina zorë se moderohet! E
konstatuam me praktikat e zotërinjve Micotaqis dhe Samaras,
e konstatuam me vizitat e z. Kranidiotis në jug të vendit
gjatë përleshjeve të 1997-ës,e e konstatuam me fjalimet e
z. Stefanopulos dhe anullimet e z.Papulias… Athina nuk
ndryshon rrugë!

Mbase mileniumi ka sjellur një frymë të re në marrëdhënjet
dypalëshe por kjo nuk mjafton për të na vërtetuar se Athina
nuk dëshiron të ket fjalë në çështjet shqiptare. Fjalimi i
disa ditëve më parë i z. Papulias vërtetoi se tani Athina
synon të monopolizojë edhe dëshirën tonë për të hyrë në
B.E. Nëse Athinës i interesonte thjesht minoriteti atëhere
do i lënte kushtet e hyrjes tonë për më vonë, në fazë të
parë do i interësonte thjesht hyrja në një organizatë ku
kufinjtë midis „Greqisë mëmë“ me „bijën Dropull“ do
ç’përbëheshin vetvetiu! Çudia është se nga këto qëndrime të
Athinës nuk na u shqetësuan as përfaqësuesit e minoritetit,
ose më mirë do ishte të përmendnim se qëndrime të këtilla
kanë ardhur fillimisht nga anëtarët e PBDNJ dhe pastaj u
pohuan nga Athina. Kështu lanë të duket se minoritarët më
mirë do jetojnë me pasaporta jo-komunitare sesa me
komunitare-europiane të cilat do i siguronin edhe vende më
të mira pune në Greqi –ku jeton pjesa dërrmuese e tyre- por
edhe hyrje dalje më të lirë me bashkatdhetarët grekë në
Greqi por edhe në Amerikë apo Australi. Pra më në fund
Omonia me PBDNJ duhet të vendosin me kë janë... me
minoritetin apo me Athinën?

Sikur të mos mjaftonin të gjitha këto doli z. Berisha dha
ia „vuri kapakun“ çdo aspirate shqiptare me një rregjistrim
ku çdo shtetas shqiptar na paska të drejtën të zgjedhi
sipas dëshirës fenë dhe kombësinë. Dhe e morri z. Berisha
këtë vendim në një kohë që përtej kufirit Athina na paska
lënë të kuptohet se „homogenjët“ (dmth. minoritarët grekë,
Vllehët rumanfolës, Ortodoksët shqiptarë me qëndim në Greqi
dhe ata që paguajnë avokatin) do ken mundësinë me kalimin e
kohës të fitojnë nënshtetësinë greke. Kështu Athina e
theksoi përsëri se nuk i bëhet vonë se kush ka hedhur më
shumë djersë në këtë vend, të drejtë kanë ata që do
deklarohen me kombësi greke. Sepse ajo që ka më tepër
rëndësi për Athinën është që pasaportat greke të mos
shkruajnë kurrë kombësi shqiptare! Pra shteti grek i
frikësohet krijimit të një minoriteti shqiptar në Greqi.

Por përsëri çështja nuk ka të mbaruar. Athina mirë që nuk
do që të ket minoritet shqiptar në Greqi por nuk dëshiron
as që të humbasi minoritetin grek në Shqipëri. Kështu z.
Berisha, me apo pa qëllim, na doli përsëri aleat i Athinës
me thënjen e tij gjatë fushatës elektorale se qeverija e
tij do të jet pro pasaportizimit nga ana e Athinës të çdo
minoritari dhe se nuk do lejonte që minoritarët me
nënshtetsi greke të humbasin shtetësinë shqiptare.

Kështu Udha e Shkronjave duket se ku e ka shtegun.

*Athina e bëri të qartë se rruga e Shqipërisë për në B.E.
duket tepër e gjatë, megjithëse këtë e njohin edhe vet
Shqiptarët.

*Emigrantët në Greqi shikojnë midis ndrimit të kombësisë
një mundësi që ta bëjnë më pak komplekse qëndresën e tyre
në Greqi dhe gjithashtu e shikojnë si një mundësi që dikur
të bëhen edha ata pjesë e familjes europiane. Dhe për sa
kohë këta emigrantë nuk shikojnë asnjë të ardhme në
Shqipëri –në të njëjtën kohë që Athina nuk i bën lëshime-
ndrimi i kombësisë bëhet rrugë e vetme!

*Tirana me rregjstrimin e programatizuar nga stafi Berisha,
ku çdokush do të gëzojë të drejtën të zgjedhi kombësinë
sipas dëshirës (siç deklaroi z. Berisha për kanalin
satelitor „Klan“ me 06/01/2006) i jep emigrantëve në Greqi
atë rrugëdalje që për vite me radhë po prisnin. Pra
emigrantët me një deklarim të thjeshtë se nuk kanë kombësi
shqiptare do munden të përfitojnë të drejtat e homogjenëve
grekë, midis të cilave parshikohet edhe pajisja me
nënshtetsi greke (propozim i dalë si fillim nga opozita e
z.Papandreu, që ndodhet nën përpunimin e pozitës të z.
Karamanlis).

*Athina pas deklaratës së z. Berisha se nuk do e humbasin
minoritarët, me nënshtetsi greke, shtetësinë shqiptare e ka
rrugën të hapur për t’i dhënë pasaportat greke
„minoritarëve“.

*Kështu duke arritur fundin e „Udhës së Shkronjave“ –kush e
di edhe tematikën e filmit të Kinostudios e ka parsysh vet
përfundimin- Athina nga njëra anë arrin të eliminoj
ndërtimin e një minoriteti shqiptar në Greqi dhe nga ana
tjetër e shumëfishon minoritetin grek në Shqipëri. Pra me
pak fjalë atë që nuk arritën të realizojnë Serbët në Kosovë
më tanksa arrijnë ta realizojnë shkronjat që bashkojnë
politikanët shqiptarë para kamerave apo ne sallat e
mbyllura të takimevë dypalëshe shqiptarogreke.

Sigurisht që nuk është qëllimi i këtij shkrimi propaganda
pro krijimit të një minoriteti shqiptar në Greqi dhe as
propaganda kundra minoritetit grek në Shqipëri. Gjithashtu
nuk dua të lëj së kuptuari se politika është matematikë ku
mbledhja e faktorëve A me B nxjerrin gjithmonë rezultatin
C. Por besoj se më në fund ka ardhur koha që paria e këtij
shteti të sensibilizohet reth simbolikës së saj. Sepse
përveç partisë, grupacioneve apo detyrimeve brenda apo
jashtë-shtetërore ajo që më tepër përfaqësohet nga një
politikan është kauza kombëtare. Pra duhet më në fund ta
kuptojnë përfaqësuesit e këtij shteti nacional se politika
nuk është thjesht bashkim shkronjash dhe formulim fjalësh.
Çdo fjalë e nxjerrur nga një kryetar shteti detyron një
shtet apo një komb të tërë. Pra është përgjegjësi e
politikanit që gjithmonë të parashikojë rrezikun më të madh
përpara se te vazhdojë në veprimin më të vogël. Një shtet
më të ardhme është ai shtet që di të mbrohet nga rreziqet!

Gjithashtu në fjalën politike përbën domosdoshmëri serioze
lidhja e ngushtë midis interesit kombëtar, qëllimit, mjetit
dhe rezultatit të mundshëm. Kur flitet për komunitetin
shqiptar të Greqisë bëhet fjalë për një numër prej reth 700
000 apo më tepër shtetasish shqiptarë. Pra nuk mundet një
politikë serioze të mos marri parasysh reth 25 me 30% të
popullsisë shqiptare. Rregjistrimi i popullsisë me
përkatësinë kombëtare ishte diçka që duhej kryer kohë më
parë por në këtë moment nuk mundet të realizohet për
shkakun e thjeshtë se shteti grek na ka nxjerrur përballë
fakteve të kryera. Me abuzimet dhe grekëzimet e Athinës
rezultati i një rregjistrimi ku përmendet kombësia sipas
dëshirës është tjetërsuar përpara se të fillojë proçesi. Ky
lloj rregjistrimi, nën hijen e fakteve të kryera nga
Athina, do duhej të problematizonte edhe vet përfaqësuesit
e minoritetit grek. Nëse ata besojnë në veçantinë dhe
trashgiminë e vlerave të minoritetit grek do duhej të parët
të kërkonin nga Athina ndalimin e grekëzimit të
jo-minoritarëve!

Shteti shqiptar do mundej të kryente një rrëgjistrim të
tillë vetëm kur Athina të ndalonte abuzimet që shtyejnë
emigrantët në ndrimin e kombësisë. Pra në këtë moment
detyrë e shtetit tonë -që qartësisht parashtrohet në
Kushtetutën e Shqipërisë (neni 8, paragrafi 1): „Republika
e Shqipërisë mbron të drejtat kombëtare të popullit
shqiptar që jeton jashtë kufijve të saj“- është thirrja
ndaj Athinës që të ndalojë abuzimet dhe grekëzimet mbi
emigrantët shqiptarë. Ky lloj rregjistrimi i popullsisë
përballë fakteve të kryera të Athinës jo vetëm që bie ndesh
me këtë qëllim kombëtar dhe me Kushtetutën por kthehet në
veglën e Athinës. Dhe një rezultat i kësaj shkalle nuk mund
të konceptohet ndryshe përveçse si dështim kombëtar!

E. Mezini

AKULLI I HOLLË TË LËSHON NË UJË

Në Vienë nisën bisedimet për statusin e Kosovës. Sa shumë
është folur e shkuar publikisht për nisjen e këtyre
bisedimeve! Edhe më shumë është biseduar e intriguar në
fshehtësi! Sa shumë kemi dëgjuar e çfarë llafologjie dhe
demagogjie kemi gëlltitur deri tani! Edhe sa të fshehta nuk
dimë e ndoshta nuk do t’i marrim vesh kurrë!
Por bisedimet filluan dhe puna na e do të urojmë : qoftë
sahati i hajrit. Megjithatë përvoja e logjika na thonë se
më shumë bisedimet do të jenë vendi i sherrit. Të paktën
këtë na fut në mendje politika e taktikat që kanë shpallur
serbët për bisedimet e tyre me shqiptarët në Vienë. E
pranojmë apo jo bisedimet e Vienës janë bisedime
serbo-shqiptare për Kosovën. Duam apo nuk duam atje do të
bisedohet për pavarësinë e Kosovës, sepse po nuk u bisedua
për këtë nuk ka për të pasur fare bisedime. Duam apo nuk
duam më të ngatërruara punët përsëri do t’i kenë
shqiptarët.
Qysh tani janë bërë në fakt lëshime që vit pas viti janë
mohuar në gjuhën e deklarata politike shqiptare. Është
thënë gjthnjë se „pavarësia e Kosovës është e
panegociueshme“. E kemi quajtur të drejtë këtë formulë. Na
është dukur dhe është në të vërtetë dredhi kur ndonjë
politikan në Tiranë është orvatur ta ndryshonte pakëz
„pavarësia është e panegociueshme me Serbinë“. Por tani
dëgjojnë edhe nga Kosova fjalë që tingëllojnë si modifikim
shqetësuesi i formulës „mund të bisedohet vetëm për
pavarësi“. Nëse formula „mund të bisedohet vetëm për
pavarësi“ zëvendëson formulën „pavarësia është e
panegociueshme“, atëherë tërhqeja politike nga ana e
shqiptarëve bëhet shumë e madhe. Ata që janë juristë duhet
ta kuptojnë më mirë këtë gjë. Presidenti i parë i Kosovës
që u nda nga jeta duke lënë si amanet më të madh se
„pavarësia është e panegociueshme“ ishte letrar. Presidenti
i dytë i Kosovës është jurist dhe nuk mund t’i shpëtojnë
ndryshimet që ka midis këtyre dy formulave.
Është shumë e vërtetë dhe inkurajuese për shqiptarët
formula e përdorur nga Presidenti i ri i Kosovës se
„pavarësia po nuk qe e plotë nuk është pavarësi“. Mbase
tani edhe shefi i diplomacisë së Shqipërisë Besnik Mustafaj
do të vërë pak mend e nuk do të dalë më andej-këndej duke
përrallisur për „pavarësi të kushtëzuar“, apo „pavarësi të
shoqëruar“ ( shprehje që gjuhëtari Mustafaj e mori hua nga
historiani Pëllumb Xhufi nënkryetar i LSI). Tani më shumë
se kurrë për çështjen e Kosovës do të marrin rëndësi
fjalët, termat, shenjat e pikësimit, nuancat e fjalëve në
gjuhë të ndryshme. Çdo gabim në këto drejtime gjatë
bisedimeve të Vienës mund t’u kushtojë shumë shqiptarëve që
për fat të keq vuajnë më tepër se çdo popull tjetër nga
shkujdesja për të parë gjërat shumë hollë dhe nga një
dembelizëm për të ngulur këmbë në „cikërrima“.
Kur Besnik Mustafaj bëri atë veprimin e rëndë e të
pafalshëm duke përdorur në OKB termat „pavarësi e
kushtëzuar“ për Kosovën na u desh të kapeshim pas formulës
„ zgjidhje sipas vullnetit të popullit të Kosovës“, ndonëse
edhe kjo formulë në vetëvete është e papërcaktuar saktë dhe
lë shteg për veprime që mund të dëmtojnë. Tani që edhe
diplomacia ruse po e mbështet këtë formulë edhe kjo duhet
marrë me rezervat e nevojshme, duke ecur mbi të si mbi një
shtresë akulli ende të hollë që papritmas mund të të
lëshojë në lumin që ti kujton se tashmë është bërë për ta
kapërcyer në këmbë, serbes-serbes. „Vullneti i popopulli“
pa e specifikuar qartë e vendosur në mënyrë të pakthyeshme
është ende një formulë evazive. Tani duhet këmbëngulur në
formulën „vullneti i popullit të Kosovës“, sikurse është
shprehur tashmë në vitin 1991 nga parlamenti dhe
sanksionuar nga kushtetuta për „pavarësinë e Kosovës“.
Askush nuk mund të mbështesë një zgjidhje të problemit që
nuk do të përputhet me vullnetin e Kosovës. Prandaj edhe
armiqtë e pavarësisë së Kosovës nuk do të hedhin poshtë
këtë formulë, por do të përpiqen t’i rrotullojnë bisedimet
në atë mënyrë që të dalë se „vullneti i shprehur i popullit
të Kosovës“ ishte për të mos prerë çdo lidhje, qoftë dhe
fare fiktive, me Serbinë. Përvoja tregon se edhe në
vitin1945 Serbia e aneksoi Kosovën duke përdorur argumentin
se ky ishte vullneti i popullit të Kosovës në mbledhjen e
Prizrenit. Edhe në vitin 1989 kur Kosovës iu hoq autonomia
Serbia e justifikonte se ishte vullneti i popullit të
Kosovës. Atëherë u gjetën dhe politikanë e juristë
shqiptarë që argumentonin para popullit të Kosovës se
ndryshimi i Kushtetutës së Serbisë nuk do të prekte
autonominë e krahinës. Prandaj nuk mund të përjashtohet që
edhe një herë armiqtë e Kosovës të ëndërrojnë të gjenden
„zgjidhje“ të tilla.
Kohët e fundit është krijuar përshtypje se politika dhe
diplomacia serbe kanë mërdhihur shumë nga dimri i ftohtë e
ngricat e forta ndërkombëtare që i rethojnë, sepse erërat
më të ngrohta duket sikur po fryjnë në drejtimin e
favorshëm për kërkesat shqiptare në Kosovë. Edhe nëse kemi
arsye të besojmë se diçka e tillë ka ndodhur nuk duhet
kurrsesi të besojmë se shtresa e akullit mbi ujërat e
turbullta të lumejve e të hendeqeve sllave që duan të
mbajnë Kosovën larg bregut të pavarësisë është aq e
qëndrueshme sa mbi të të kalohet pa u shqetësuar. Shtresa e
këtij akulli është shumë e hollë sa krijon rrezik të
fundosesh nën të në qoftë se nuk je i kujdesshëm në çdo hap
që hedh. Kjo do të duket edhe më qartë gjatë bisedimeve të
Vienës.
Serbia po luan shumë kartën e blofit në politikën e
diplomacinë e saj për Kosovën, sepse nuk ka çfarë humbet as
nga dalja blof. Serbia kërcënon me pushtim. Është qëndrim
absurd. Serbët e dinë se deklarata të tilla nga pikëpamja e
teknikës diplomatike janë vetëvrasëse. Por ata i lëshojnë
si pa të keq, sepse aq u bën se çfarë mendon bota për ta
dhe me shpresë se miqtë e tyre mund të kapen pas
deklaratave të tilla për të shashtisur sado pak diplomacinë
botërore.
Serbët nuk e kanë për gjë të propozojnë zgjidhje absurde
për t’i shtyrë edhe 20 vjetë të tjera bisedimet për
përcaktimin e statusit të Kosovës. Shpresojnë se shqiptarët
nga frika mund të bëjnë lëshime që të mos ndodhë kjo
shtyrje. Serbët paraqesin planin më të papranueshëm për
shqiptarët për ta kthyer Kosovën nga koloni e shtetit serb
në koloni të enklavave serbe. Deri vonë pakica serbe në
Kosovë sundonte nëpërmjet Beogradit, tani Beogradi do një
zgjidhje të tillë që ta sundojë Kosovën në emër të pakicës
serbe.
Në bisedimet e Vienës pas këtij plani serb praktikisht nuk
mbetet asgjë për t’u shqyrtuar. Shqiptarët kanë vetëm pak
pyetje për t’u bërë përfaqësuesve ndërkombëtarë: A ka kund
në botë një model të tillë për trajtimin e pakicave
kombëtare në një shtet? A ka ndonjë praktikë serbe të tillë
në trajtimin e pakicave? A ka ndërmend bashkësia
ndërkombëtare të bëjë një ndryshim të tillë në të drejtën
ndërkombëtare për trajtimin e pakicave sa të vendoset si
model propozimi serb? Kurse me serbët as e vlen të hyhet në
diskutim për planin që ata propozojnë se ai dihet që është
i llogaritur të sabotojë të gjithë projektet që çojnë drejt
pavarësisë reale e normale të Kosovës si shtet sovran i
njohur ndërkombëtarisht.
Ditët që do të vinë do të na tregojnë edhe më mirë se sa
ngjan e sa ndryshon Mbledhja e Vienës nga Konferenca e
Rambujesë. Ndërkohë shqiptarëve do t’u duhet të ndërrojnë
hapat mbi shtresën e hollë të akullit që mbulon ujërat e
turbullta që i kërcënojnë.

19 shkurt 2006
Abdi Baleta

ÇFARË NUK DUHET HARRUAR NGA SHKURTI I VITIT 1991

U mbushën 15 vjet nga zhvillimet tronditëse të muajit
shkurt të vitit 1991, kur Shqipëria u nda përfundimisht nga
enverizmi me rrëzimin në mes të Tiranës të shtatores
gjigande dhe të frikëshme të Enver Hoxhës më 20 shkurt në
orën 14 e 5 minuta. Para se zhvillimet politike në vend të
mbërrinin në këtë pikë kulmore ishin zhvilluar protestat e
studentëve në dhjetor të vitit 1990, sollën krijimin e të
parës parti opozitare, Partisë Demokratike. Një javë pas
krijimit të kësaj partie u krijua dhe Forumi për Mbrojtjen
e të Drejtave e të Lirive Themelore të Njeriut, e para
organizatë me karakter të tillë në vendin që për gati
gjysmë shekuli ishte nën diktaturën më të ashpër të
proletariatit. Po bëheshin përgatitje për të organizuar pë
herë të parë në Shqipëri zgjedhje me rivalitet partiak në
kushtet e pluralizmit politik.
Më 13 shkurt u organizua Aktivi i parë Kombëtar i Partisë
Demokratike për të shpëtuar këtë parti nga dështimi për
shkak të rivaliteteve karieriste e manipulimeve agjenturore
që kishin plasur në Komisionin e parë nismëtar. Në një
mbledhje aspak të lehtë në sallën e bibliotekës kombëtare
më në fund u zgjodh një Komision i Përkohëshëm Organizues
që do të drejtonte punët e partisë deri në Kongresin e saj
të parë, duke përfshirë edhe zhvillimin e fushatës
zgjedhore që ishte e afërt. Mbas një plotësimi të këtij
Komisioni në rrugën e kooptimeve më në fund Sali Berisha
arriti të kishte një votë më shumë se rivali i tij Gramoz
Pashko për të dalë në krye të Partisë, ku vazhdon të jetë
edhe sot pas 15 vitesh.
Ndërkohë studentët kishin filluar një raund të dytë
protestash për të hequr emrin e Enver Hoxhës nga
Universiteti. Reagimet negative të udhëheqjes së PPSH, të
Ramiz Alisë e të ministrit të tij të arsimit, Skënder
Gjinushi, i detyruan studentët të fillonin të parën grevë
urie në Shqipëri, më 18 shkurt 1991. Kjo grevë urie, kundër
të cilës doli edhe udhëheqja e Partisë Demokratike, shërbeu
si katalizatori më i fuqishëm politik për shumë shtresa të
popullsisë në Tiranë e në mbarë vendin. Këtu mori frymëzim
dhe vrull shpërthimi i fuqishëm popullor që më 20 shkurt
çoi në rrëzimin e shtatore së Enver Hoxhës dhe në
radikalizimin e gjithë zhvillimeve të tjera politike në
vend dhe në pëmbysjen e shumë skemave që kishin ndërtuar
Ramiz Alia, PPSH, Sigurimi i Shtetit dhe agjenturat e huaja
për dinamikën e drejtimet që duhej të kishte ndryshimi i
fizionomisë politike të Shqipërisë. Këto mekanizma ndërhynë
brutalisht në këto zhvillime, krijuan shumë peripeci për
demokracinë, por kontrollin e plotë mbi procesin demokratik
nuk e vendosën dot më sikurse kishin menduar.
Në shkurt të vitt 1991 në Shqipëri ndodhën ngjarje të mëdha
e dramatike që kanë përcaktuar zhvillimet e mëvonshme në
vend. Ishte bërë e qartë se diktaturës komuniste i kishte
ardhur fundi, por ende ishte e pasigurtë se si do të
vulosej ky fund dhe çfarë do të sillte ai për shqiptarët,
për të ardhmen e tyre dhe fatet e demokracisë në Shqipëri.
Parrulla e përfaqësuesve më në zë të diktaturës komuniste
në krye të PPSh-së dhe të pushtetit të saj edhe pas
rrëzimit të shtatores së Enverit ishte makabre :’’ me gjak
e kemi marrë pushtetin, me gjak do ta mbajmë“. Ramiz Alija
mundohej të bënte role të dyfishta e të trefishta dhe
përdorte demagogjinë e tij të shpëlarë për „uljen e butë të
avionit të komunizmit që kishte pësuar avari“. Por
njëkohësisht komunizmi i dështuar kërciste dhëmbët dhe
vringëllinte edhe armët. Ramiz Alija krijoi, sipas
këshillave të Sabri Godos, një mekanizëm antikushtetues të
quajtur Këshilli Presidencial ( kur Shqipëria nuk kishte
ende president) për të mashtruar shqiptarët se diçka po
ndërmerrte, edhe për të vendosur pushtetin e tij personal e
kënaqur pjesën më konservatore të komunistëve që ulërinin
për luftë e për gjakderdhje.
Të nesërmen e rrëzimit të shtatores së Enver Hoxhës në mes
të Tiranës pati përsëri demonstrata popullore me prirje të
fortë antikomuniste. Ende sot e kësaj dite nuk është
sqaruar mirë se si bashkëpunuan Ramiz Alia dhe krerët e
Partisë Demokratike për të shfrytëzuar këto demonstrata për
manovrimet e tyre. Por edhe sot ka njerëz që mburren se atë
ditë shmangën një gjakderdhje të madhe. E ndërkohë
ushtarakët filluan të bënin kërcënime serioze. Ministria e
Mbrojtjes u kthye në një shtab të rrezikshëm për veprimtari
të dhunshme kundër demokracisë. Ministria e Mbrojtjes e
drejtuar nga Kiço Mustaqi, që më vonë u arratis në Greqi e
qëndroi atje deri në rebelimin e vitit 1997, akuzonte
Ministrinë e Rendit se nuk tregonte vendosmëri kundër
demonstratave. Më 22 shkurt u shënua pika kulmore e këtyre
zhvillimeve kërcënuese. Kursantët dhe oficerë të rinj të
shkollave ushtarake, duke përfshirë edhe ato të Sigurimit,
krijuan të quajturin Komision Nismëtar të Lëvizjes për
Mbrojtjen e Institucioneve të Popullit e të Atdheut, me në
krye oficerin Agim Bajraktari. Ky Komision shpërndau një
memorandum-ultimatum partive opozitare që ishin tri deri në
atë kohë dhe thirri përfaqësuesit e gjithë partive e
organizatave të masave një takim në mbasditen e datës 22
shkurt në mjediset e Shkollës së Bashkuar të oficerave
„Enver Hoxha“.
Kam qenë njëri nga tre përfaqësuesit opozitarë ( në emër të
Forumit të të drejtave të njeriut) bashkë me dy
përfaqësuesit e PD-së, Neritan Ceka dhe Agron Çika në
ballafaqimin 5 orësh me këtë Komision ushtarakësh që kaloi
në një atmosferë tejet të tendosur, nën krismat e armëve se
jashtë ndërtesës filloi ndeshja e ushtarakëve me popullsinë
civile dhe nën britmat e reparteve të reshtuara për luftë
që kishin bërë demonstrim force përballë kamerave
televizive gjatë gjithë ditës. Ky Komision që vepronte si
një shtab i mirëfilltë operativ i grushtit të shtetit
kërkonte me kërcënim që përfaqësuesit e politikës të jepnin
pëlqimin e tyre që gjendjen në vend ta merrte nën kontroll
ushtria, sepse Ministria e Rendit kishte humbur kontrollin,
komandanti i përgjithëshën Ramiz Alia kishte
tradhtuar,Ministria e Mbrojtjes nuk kryente dot detyrën,
ndonëse një përfaqësues i Ministrisë pohonte se Ministria
ishte në krye të detyrës dhe komandonte ushtrinë. Kërkonin
që shtatorja e madhe e Enver Hoxhës që ishte në oborrin e
shkollës të zhvendosej në sheshin „Skënderbeg“ në
piedestalin e mbetur bosh pas rrëzimi dy ditë më parë të
shtatores së Enverit.
Si dëshmitar dhe si pjesëmarrës i ngjarjeve që lidhen me
Aktivin e PD-së të 13 shkurtit, me përgatitjen e
zhvillimin e grevës së urisë së studentëve, të përplasjes
me ushtarakët në shtabin e grushtit të shtetit dhe
zhvillimet që pasuan kam shkruar disa herë gjatë viteve në
shtypin e Tiranës. Por përsëri nuk duhet heshtur kur jo
vetëm këto ngjarje mbeten në harresë, por sepse vazhdimisht
bëhen përpjekje për ta paraqitur ndryshe zhvillimin e
natyrën e tyre, për të ndryshuar rolet që kanë luajtur
njerëzit në atë kohë.
Më 31 janar 2006 në gazetën „Panorama“ u shfaq një titull i
madh shkrimi „Beteja te Shkolla Bashkuar, si shmangën
tragjedinë“ dhe teksti i një interviste nga zotëri Halim
Abazi, që në atë kohë ishte shefi i shtabit të ushtrisë
shqiptare, pra personi numër tre në komandën e ushtrisë pas
Ramiz Alisë dhe ministri të mbrojyjes Kiço Mustaqi. Ky
zotëri tenton të na paraqesë një Ramiz Ali që interesohej
gjoja në atë kohë të rëndë vetëm që të mos i ndodhte
popullit gjë e keqe, një ministër mbrojtjeje „pëllumb
paqeje“, paçka se atëherë ai kishte tentuar të bënte rob të
ushtarakëve edhe Ramiz Alinë e „butë“. Mbi të gjitha në
këtë intervistë paraqitet një shef shtabi, Halim Abazi
vetë, që paska shmangur tragjedinë, madje paska dhënë
urdhër edhe për heqjen e monumentit të Enverit nga oborri i
shkollës ushtarake, por dikush nuk ia kishte zbatuar
urdhërin. Qysh atëherë ishim në dijeni të një urdhëri për
të zhvendosur shtatoren e Enverit, por për ta çuar atë në
sheshin „Skënderbeg.
Nuk është ashtu siç pretendon Abazi dhe shkruan „Panorama“
se ky po flet për herë të parë për këto gjëra që i paska
ruajtur sekret për 15 vjet. Para shumë vitesh Halim Abazi i
është përgjigjur një shrimit tim mbi këto ngjarje, duke
mohuar se në Shkollën e Bashkuar ishin kurdisur gjëra të
tilla. Jo vetëm unë , por edhe të tjerë kanë shkruar e
dëshmuar se grushti i shtetit më 22 shkurt 1991 ishte
organizuar me shumë kujdes. Kshte tre shtabe drejtuese. Një
i oficerëve të rinj që dilnin në plan të parë. Një i
komandantëve të shkollave ushtarake që qëndronin më në
hije, por organizonin. Një tjetër në Ministrinë e Mbrojtjes
ku ishin shpërndarë armë, krijuar grupet komanduese
,përgatitur urdhërat. Tirana ishte rrethuar me tanke e
reparte rezerviste. Nga rrethet e ndryshme disa rezervistë
kishin refuzuar të marshonin drejt Tiranës. Vetëm një frymë
e lartë rezistence e përgjithëshme popullore atë ditë e
ditët në vazhdim i shkurajoi organizuesit e grushtit të
shtetit të vazhdonin aventurën e tyre.
Për fat të keq pushteti demokratik i mëvonshëm asnjëherë
nuk u përqëndrua seriozisht në sqarimin e kësaj ndodhie.
Por të paktën ajo nuk duhet harruar dhe as nuk duhet lejuar
të na e paraqesin ndryshe nga çfarë ka qenë.

19 shkurt 2006 Abdi Baleta

BARROSO NA LEXOI LEKSIONIN E NJOHUR ENVERIST

Kryetari i Komisionit Europian Barroso na nderoi me vizitën
e tij, ndonëse kjo vizitë ishte në kuadër të një turneu
ballkanik dhe jo enkas për Shqipërinë. Vizita përkoi edhe
me përfundimin e bisedimeve për marrëveshjen e
Asocim-stablizimit të Shqipërisë me Bashkimin Europian, e
cila një herë u “parafua” tani u “siglua” dhe pritet të
nënshkruhet.
Barroso ka biseduar me pushtetarët e lartë shqiptarë. Më
shumë nuk dimë për ato që janë biseduar, sidomos me
kryeministrin Sali Berisha. Fundja kjo nuk ka ndonjë
rëndësi të madhe se edhe sikur t’i dinim të gjitha nuk do
të ishim në gjendje të bënim asgjë, as për mirë, as për
keq. Edhe ne qytetarët shqiptarë ashtu si pushtetarët tanë
do dëgjojmë ato që thotë Europa, do të kënaqemi me atë që
ajo na jep dhe nuk do të bëjmë zë nëse nuk na e var shumë.
Por patëm fatin të dëgjonim fjalimin e zotëri Barrosos në
parlamentin shqiptar që na u duk se ishte i ndërtuar
kryesisht për të na mësuar edhe një herë ne shqiptarëve atë
parimin që na e përsëriste vazhdimisht Enveri “të
mbështetjes kryesisht në forcat e veta” (domethënë në
forcat tona). Në fund të fundit edhe këtë parim nuk e
kishte sajuar Enveri se brez pas brezi pleqtë shqiptarë u
kanë thënë të rinjëve “mos të lëntë e tëndja”.
Barroso sigurisht nuk përtoi të theksonte kujdesin e madh
që ka Europa për përparimin e begatimin e Shqipërisë dhe
përmendi ndihmën e madhe internacionaliste europianiste që
na ka dhënë e do të na japë. Por ama ndihmën e tij më të
madhe e dha duke theksuar se vetë i zoti duhet ta nxjerrë
gomarin nga balta, vetë shqiptarët duhet të bëjnë punëra të
mëdha që të bëhen gati për të qenë anëtarë të Europës së
Bashkuar. Madje paralajmëroi se rruga do të jetë e gjatë
dhe e vështirë.
Duhet falënderuar shumë zotëri Barroso pikërisht për këtë,
për leksionin e mbështetjes në forcat e veta se sikur e
harruam fare këtë parim. Le të shpresojmë se nga leksioni i
Barrosos diçka kanë kuptuar ata që ka rëndësi të kuptojnë,
pushtetarët, administratorët dhe llafologët që e kanë
paraqitur rrugën drejt Europës fushë me lule, bulevard
shtruar me qilim të kuq që mund ta përshkosh duke ecur me
duar në xhepa e duke fishkëllyer melodi moderne europiane.
Fjalimi i Barrosos na vuri pak në sëkëlldi se kërkoi që ato
punërat e mëdha për të bërë dhe zbatuar ligje të mira,
zgjedhje të lira, liri të plotë fjale, për të shkulur të
këqijat që kanë lëshuar rrënjë në Shqipëri, për të marshuar
drejt Europës të bëhen në marrëveshje të plotë midis
partive politike, pa sherre pushtet-opozitë. Kjo është punë
që nuk bëhet lehtë në Shqipëri. Po të bëhet çdo gjë me
marrëveshje të këqijat nuk shkulen kurrë. Mos vallë Europa
na do kështu si jemi, rrëmujë e rrokopujë, që të vijë këtu
e të bëjë vetëm leksione moralizuese dhe pastaj të mos çajë
kokën sa vonohemi për të hyrë në Europë?! Këtë punë duhet
të na e sqarojnë qeveritarët tanë, sepse ato që tha Barroso
dukeshin sikur ishin pranga për duart e qeveritarëve që të
mos prishet rehatia e opozitarëve.
Barroso erdhi, pa, dha mësim dhe iku. Ne mbetën këtu duke
vrarë mendjen se çfarë tha e çfarë nuk tha dhe si do të
shkojnë më tej hallet tona. Po sikur ta marrim më
seriozisht atë leksionin enverist të Barrosos për
mbështetjen kryesisht ( jo tërësisht) në forcat tona, a nuk
na del vallë më mirë?!

19 shkurt 2006
Abdi Baleta

NJË PYETJE PËR LUAN RAMËN NË PARIS

A DO TË ISHIN MË MIRË FRANCA DHE SHQIPËRIA PA MYSLIMANË?!

Gjendja e acaruar e krijuar në botë pas furisë së
protestave myslimane kundër fyerjes karikaturale për
Muhamedin ka vënë në një siklet shumë të madh edhe shumë
intelektualë shqiptarë, brenda e jashtë vendit që kanë rënë
në dëshpërim e huti intelektuale. Në shtypin eTiranës janë
botuar shkrime edhe nga Muhamedin Kullashi e Luan Rama që
jetojnë e punojnë në Paris.
Deri tani kudo është shkruar e folur shumë për këto
zhvillime dhe me siguri shpejt në Perëndim do të vërshojnë
botime të shumta. Po kështu edhe midis shqiptarëve janë
aktivizuar të gjithë ata që i përkushtohen propagandës për
të dhënë mendimet e tyre. Fatkeqësisht tek shkruesit
shqiptarë vërehet një çoroditje e llahtarshme, madje dhe
një mungesë e theksuar njohurishë e aftësie orientuse.
Fanatizmi i ka bërë shumë nga shkruesit të duken mjeranë.
Shkrimet që janë botuar janë me gjithatë një material i
bollshëm për të analizuar gradualisht defektet.
Por ka shkrime që të ngacmojnë të reagosh aty për aty. Në
të përjavshmen ABC më 11 shkurt dhe në të përditëshmen
“Tirana Observer” më 14 shkurt 2006 tërhiqte vëmendjen një
titull i bujshëm, por përçart “Aty ku mbaron liria ime,
fillon liria e tjetrit”. Një egocentrizëm ekstremist. Në
morinë e shkrimeve që duhen lexuar por nuk lexohen dot
njëherësh për ngjarjet lidhur me protestat myslimane ky m’u
duk si më i domosdoshëm për t’u marrë me të, sidomos kur
pashë dhe emerin e autorit, Luan Rama nga Parisi,
ish-ambasadorit të Shqipërisë në Francë, që edhe pas
largimit nga posti konsiderohet si ambasador i kulturës
shqiptare në Francë dhe shkrimet e tij ndiqen me interes në
Shqipëri.
Lexova vetëm fjalinë e parë të shkrimit: “ Askush nuk mund
ta besonte që botimi i 12 karikaturave me figurën e
Profetit Muhamed në një gazetë daneze do të shkaktonte një
trazirë kaq të madhe duke tronditur jo thjesht kancelaritë
diplomatike europiane, por mbarë opinionin botëror, duke
shkaktuar njëkohësisht pikëpyetje jo vetëm në marrëdhëniet
midis dy shtetesh, por midis dy kulturash e qytetërimesh”.
E pabesueshme, si mund të shkruhet kështu! Të paktën ata që
shtypi perëndimor i ka akuzuar se pritën rastin për të
nxitur shpërthimin e protestave e kanë besuar se
karikaturat po të ribotoheshin shërbenin si pretekst për
këtë. Por edhe të tjerë duhet ta kenë besuar se për fyerje
të rënda ndaj Profetit diçka mund të ndodhte. Kështu ka
ngjarë në historinë e shkuar. Kështu ngjau para tri
dekadash kur u botuan “Vargjet satanike” të Selman Ruzhdiu.
Pastaj në Francë duhej të besonte gjithkush pas përvojës
me “festivalet e flakëve” nëpër rrugët e saj vetëm para
disa muajsh, kur myslimanë të rinj, të lindur në Francë,
gjetën si pretekst një veprim policor që ndodh shpesh për
të shpërthyer gjithë pakënaqësitë e akumuluara nga
diskriminimi shoqëror dhe fetar.
Po pse vallë zotëri Ramës i duket e pabesueshme ajo që
ndodhi? Këtë ai e ka shprehur nëpërmjet titullit të
shkrimit të tij “Aty ku mbaron liria ime fillon, liria e
tjetrit”. Është një filozofi fund e krye e mbrapshtë, që
bën apologjinë e arbitraritetit, të arrogancës, të
prepotencës së individit që e quan veten sipëror dhe më të
fortë. Është një parim moral fetar e filozofik i kthyer
kokëposhtë. Nëse kjo është filozofia që mbizotëron në
kulturën perëndimore atëherë kjo është dhe shkaku i atyre
që ndodhën.
Qysh në Bibël është thënë “mos i bëj tjetrit atë që nuk ke
dëshirë të ta bëjë ai ty”. Filozofi gjerman Emanuel Kant e
formuloi parimin filozofik “Liria ime mbaron aty ku fillon
liria e tjetrit”. Ata që kanë kurdisur provokimin
karikatural dhe ata që habiten pse kjo ka shkaktuar reagim
të fuqishëm, mbase jo në përpjestim me sfidën, të keqen
duhet ta kërkojnë në filozofinë e tyre të arbitraritetit që
paska pëmbysur Kantin për të fituar një të drejtë të
pakufizuar për vete, një liri të pakufizuar për vete që i
çon detyrimisht në përplasje. Nëse Luan Rama lirinë e
tjetrit e përfill kaq pak sa t’i njohë të drejtën të
ekzistojë e të veprojë vetëm atje ku mbaron liria e Luanit,
që mund të jetë dhe liri kapriçioze, atëherë kurrë nuk ka
për t’i kuptuar ata që ushtrojnë lirinë e tyre. Ky kuptim i
lirisë çon vetën në anarshi mendimi e veprimi.
Studentëve të drejtësisë kur u flitet si u caktua për herë
të parë gjërësia e ujrave territoriale nga Hugo Groci u
thuhet se ai u nis nga një parim i Mesjetës se “fuqia e
tokës mbaron atje ku mbaron fuqia e armës”. Groci mori një
top, e vuri në breg të detit dhe bëri qitje. Gjylja
fluturoi 3 milje detare dhe ky ishte kufiri i caktuar
fillimisht i ujrave territoriale. Por sot fuqia e armës
mbërrin në Hënë dhe ky parim nuk vlen më sepse krijon
rrëmujë. Kështu mund të thuhet edhe për kufirin e lirisë.
“Jo liria e tjetrit fillon ku mbaron liria ime, por liria
ime mbaron atje ku fillon liria e tjetrit”.
Ministri italian që shkaktoi reagimin e libianëve, disa
prej të cilëve mbetën të vrarë, provokimin e tij e bëri
disa ditë pasi bota ziente nga demonstratat. Ai duhej ta
dinte se po gabonte shumëfish kur doli në ekran veshur me
bluzë ku ishin stampuar karikaturat. Ai lirinë e tij e çoi
deri në provokim trashani për lirinë e të tjerëve. Ai
përmbysi filozofinë e Kantit dhe bëri një gomarllëk që mund
të gëzojë tipa si Oriana Falaçi dhe ithtarët e saj, midis
të cilëve ka dhe shqiptarë, si Aurel Plasari që kur
përktheu “Mllefi e krenaria” u shpreh me adhurim sa tha
“duhet puthur ajo dorë që ka shkruar kështu”. Po tani janë
të gëzuar falaçistët për këto që ndodhin në botë?
Në Perëndim ka njerëz që mendojë krejt ndryshe nga Falaçi,
nga Plasari apo nga Luan Rama. Esma Gjyl Hasan është një
amerikane e lindur në Çikago nga prindër pakistanezë.
Mësimet e mesme i ka marrë në një kolegj katolik në
Kolorado, pastaj është diplomuar për drejtësi. Banon në San
Francisko e shkruan për gazeta të mëdha amerikane. Ka
mbrojtur doktoraturën për Islamin në SHBA. Ajo ka botur në
vitin 2004 librin shumë të thjeshtë për t’u lexuar e
kuptuar “Pse jam myslimane?”.
Ajo jep shumë arsye pse është myslimane, përveç origjinës.
Ndër të tjera ajo thotë se është myslimane pasi Islami e
ndihmon të jetë amerikane e mirë dhe është amerikane e mirë
se kjo e ndihmon të jetë edhe myslimane e mirë. Sipas saj
:”Në fakt Kurani dhe thelbi i vlerave të shoqërisë
amerikane janë tejet të ngjashëm”. Ajo u drejtohet të
tjerëve me fjalë të tilla bindëse: “Nëse ju mendoni se
myslimanët janë armiqtë tuaj, dikur me siguri ata do të
bëhen armiku juaj”. Sa kohë ka që njerëzit më të shkolluar,
politikanët më të dalluar në Perëndim trumbetojnë se
myslimanët janë armiku i Perëndimit, se Perëndimi ka nevojë
gjithmonë për një armik dhe pas shembjes së komunizmit
lindi problemi i zëvëndësimit të armikut, prandaj filloi
dhe fushata kundër Islamit. Predikimin për përplasjen e
qytetërimeve e ka bërë politologjia perëndimore. Këtë duhet
ta dijë edhe Luan Rama në Paris. Libri i Hantingtonit
”Përplasja e qytetërimeve në Francë u ribotua pas 11
shtatorit 2001.
Esma Gjyl Hasani shkruan: “Si mund ta dini ju se unë nuk
jam armiku juaj? Si mund ta dini ju se unë nuk jam
terroriste? Unë mund t’ju the se nuk jam, por ju mund të
mos më besoni. Sikur bota të mos kishte myslimanë, a do të
ishim ne pa probleme? Unë nuk mendoj kështu, por ndoshta
unë nuk mund t’ju bind ju për këtë. Ajo që unë mund t’ju
them ju është se jam myslimane”. Dhe ajo shpjegon se nuk
është myslimane si ato që i barazojnë me Bin Ladenin, apo
që pëlqejnë vijën e televizionit Al Xhazira.
Problemi a do të ishte më e mirë bota pa myslimanë merr
mprehtësi më të madhe për ne shqiptarët që po na
bombardojnë vazhdimishit me propagandën marroqe se
Shqipëria do të jetë më e mirë pa myslimanë. Intekeltualë
shqiptarë si Luan Rama që jetojnë në Paris duhet t’ua
shpjegojnë më mirë shqiptarëve si është puna e kësaj
islamofobisë në Europë dhe se islamofobia që importohet në
Shqipëri nga Perëndimi është vërtetë mall konsumi të gjërë
në Francë, apo janë surrogato të mykura që nuk dihet në
çfarë magazinash gjysmë të fshehura shkojnë dhe i marrin
islamofobët kontrabandistë nga Shqipëria. A është në
gjendje Luan Rama ta shpjegojë bindshëm nëse Franca do të
ishte më mirë pa myslimanët e saj?! Të presim, mbase na
thotë diçka bindëse!

19 shkurt 2006
Abdi Baleta

SA GUVERNATORATE TË HUAJA KA NË SHQIPËRI?

Sabri Godo nuk duruaka dot më guvernatorët e OSBE

Është një temë që në gazetën tonë e kemi trajtuar shpesh
gjatë shumë vitesh. I rikthehemi kësaj teme jo se është e
këndshme për ta trajtuar, apo se ka ndonjë zhvillim të ri,
por sepse ditët e fundit krejt papritmas ka filluar të
merret me të edhe Sabri Godo, politikani që u ka predikuar
me shumë zell vazhdimisht shqiptarëve të pajtohen me
politikën e zbathjes së brekëve dhe të bythëkthyerjes ndaj
politikave të shteteve të huaja e të mekanizmave
ndërkombëtare në Shqipëri.
Më 12 dhe 13 shkurt 2006 ekranet televizive dhe faqet e
gazetave njoftuan teleshikuesit e lexuesit se as Godo nuk
paska më prapanicë për të duruar gjithë mundimet që
shkakton roli prej guvernatori që ushtrojnë nëTiranë
përfaqësuesit e OSBE-së. “Godo rrufe OSBE-së: Është e
padurueshme. Ata kanë marrë rolin e guvernatorit”,
njoiftonte “gazeta Shqiptare” më 13 shkurt. Afërsisht
kështu e pasqyronin edhe gazeta të tjera shpërthimin e
papritur të Godos kundër OSBE-së. Në shkrimin e gazetës
“Albania” të datës 14 shkurt “Kujt i duhet OSBE-ja?” ky
shpërthim që po paraqitej si rrufe e lëshuar për herë të
parë në qiellin e politikës shqiptare nga “Zeusi” i
politikës dredharake, Sabri Godo, vendosej në kontekstin e
përmasat normale me fjalinë: “Sabri Godo, kryetar nderi i
Asamblesë së PR-së është zëri më i fundit që ka kërkuar
indirekt largimin nga Shqipëria të kësaj zyre, e cila që
prej 6 nëntorit 2004 drejtohet nga çeku Pavel Vaçek. Ardhja
e një zëri nga partia që është bërë më popullorja pas
rezultatit të deformuar të 3 korrikut 2005 do të thotë
shumë”.
Që britmat e Godos kundër OSBE-së duan të thonë diçka është
e qartë. Sabri Godo nuk lëshon britma të tilla pa qenë
dikush tjetër që i fryn në vesh dhe e nxit të duket
protagonist. Ramiz Alia që e ka njohur Godon me dhëmbë e me
kica politikë ( se dhëmballë politike zor të ketë pasur
ndonjëherë në gojë) e ka karakterizuar atë para shumë
vjetësh “mjeshtër për rrëmbimin e flamurëve politikë”.
Gjatë gjithë këtyre viteve kemi parë se ky karakterizim i
Ramiz Alisë është vërtetuar shumë herë. Godo gjithnjë ka
rrëmbyer flamuj politikë edhe pse atij shpesh ata i kanë
mbetur si leckarka të ndotura në dorë. Por mjafton që ata
të quhen “flamuj politikë” dhe Godo i përdor me qejf për të
fshirë djersët e mundimit të tij.
Edhe kësaj here kështu ka ndodhur. Godo që deri tani
qëndronte si lepuri nën ngacmimet e breshkës së OSBE-së në
ferrën e politikës shqiptare, papritmas curr veshët dhe del
e lëshon britmat kundër OSBE-së. Kush atëherë e ka marrë
zët punën e OSBE-së në Shqipëri?! Partia Republikane, ku
Godo është kryetar nderi, ka dalë më e fituara kohët e
fundit nga “ndihma e çmuar” që ka dhënë OSBE-ja dhe
mekanizmi i saj ODIHR për përpunimin e zbatimin e “skemës
së Dushkut të madh” gjatë zgjedhjeve të 3 korrikut 2005 në
Shqipëri. Partia Republikane vuri një numër të madh
mullarësh dushku parlamentar për dhitë e PD-së, në një kohë
që shqiptarët e dinë se me forcat e votat e veta kurrë PR
nuk ka mundur të çojë në parlament asnjë deputet, as
kryetarët e saj Sabri Godo e Fatmir Mediu.
Mos nuk janë urdhërdhënës apo suflerë shqiptarë ata që kanë
kandisur Godon të bërtasë kundër OSBE-së, por janë
mekanizma të huaja? Nga praktika shumëvjeçare e politikës
shqiptare dihet se krerët e PR-së e kanë huq të vjetër të
shkojnë në sallonet e ambasadave në Tiranë dhe kur dëgjojnë
ndonjë pëshpëritje, ose u thuhet ndonjë mendim nxitojnë pa
e menduar dy herë ta tellallisin si shpikje të tyre
politike.
Sidoqoftë nuk na vjen aspak keq për OSBE-në kundër të cilës
tani vërsulet edhe Godo, pas kritikave të shumta që i janë
bërë gjatë viteve, për shkak se e bëri lëmsh demokracinë
zgjedhore në Shqipëri dhe e përdhosi keq politikën
shqiptare. Britmat e Godos nuk na shkaktojnë kurrfarë
keqardhje për OSBE , as na duken risi në sjelljet politike
dallkauke në Shqipëri pas britmave të mëparshme të
ish-kryeministrit Fatos Nanos, të deputetit Neritan Ceka.
Prandaj duket dhe përfaqësuesit e OSBE–së e përbuzën
deklaratën e Godos duke e quajtur një mendim personal që
nuk meritoka komentin e tyre.
Megjithatë njëfarë komenti shqiptar duhet bërë për këtë
shpërthim të vonuar të Sabriut. Komenti ynë kryesor synon
të nxjerrë në pah se në Shqipëri guvernatorat të huaj nuk
ka krijuar vetëm Zyra e OSBE-së, e cila në shtator të vitit
1998, kur e drejtonte një hollandez ndërhyri aq shumë në
politikën shqiptare sa që pushtetin që revoltat popullore
ia hoqën Nanos e PS dhe ia lanë peshqesh në dorë Berishës e
PD, brenda dy orësh ua mori këtyre të fundit dhe ua riktheu
uzurpatorëve të vitit 1997, PS e Nanos. Nuk u sollën më
mirë edhe drejtuesit e mëpasmë të kësaj zyre, njëri
gjerman, tjetri finlandez që e bënë Shqipërinë fushë golfi
politik për zbavitjet e tyre e për kënaqësi të tjera.
Mbahet mend dhe një Xhovani Porta që la nam me punëra të
errta deri sa e përcollën jashtë Shqipërisë. Drejtuesi i
tanishëm çek na u duk si më ndryshe, por edhe puna e tij
shkoi për dhajmë qeni me përdhosjen që i është bërë ligjit
e procesit zgjedhor për zgjedhjet parlamentare të vitit
1995.
Krijohet përshtypja se gjithë specialistët e OSBE kanë
pasur për qëllim t’u mësojnë shqiptarëve vetëm shkencën e
manipulimit të zgjedhjeve, të minimit të bazave të
demokracisë zgjedhore. Vjen e shkon njëfarë Vullçanov që
duket se në Shqipëri sjelll vetëm leksione të reja për
manipulimet zgjedhore. Ndoshta tani që paska marrë erë
shumë pisllëku i grumbulluar për 15 vjet edhe vetë OSBE
kërkon të lajë duart me Shqipërinë si Pons Pilati me
vrasjen e Krishtit dhe nderin për të lëshuar klithmat e
para ia kanë lënë Sabri Godos.
Sikur ky Godo të ishte vërtetë i shqetësuar që Shqipëria
është kthyer në guvernatorat (domethënë në protektorat edhe
më të nëpërkëmbur) ndërkombëtar nuk do ta linte punën deri
tek OSBE-ja. Pikësëpari Shqipëria është bërë një
guvernatorat janullatist politiko-fetar i ortodoksisë greke
me guvernator Janullatosin. Po Godo e ka mik të madh dhe e
adhuron Janullatosin për cilëstë e tij “intelektuale”.
Shëqipëria është guvernatorat i ambasadave të huaja që sa
herë shohin se politika shqiptare bën të pakënaqur ndonjë
mik të tyre, nuk respekton ndonjë kontratë të dyshimtë
dalin në ekranin televiziv e batërdisin me kritika qeverinë
shqiptare. Shqipëria është guvernatorat i nëpunësve të huaj
që i caktojnë qeverisë shqiptare si duhet të heqë e të mos
heqë nëpunësit e saj. Shqipëria është guvernatorat i
federatave sportive ndërkombëtare që e trajtojnë sportin në
Shqipëri si veprimtari të tyre private ku mund të lulëzojnë
edhe mafia dhe qeveria shqiptare vetëm duhet të bëjë sehir.
Shqipëria është guvernatorat shërbimesh të huaja
agjenturore që veprojnë edhe në “mënyrë legale” për të
krijuar në Shqipëri bërthama e lëvizje revolucionare me të
cilat t’i bëjnë trysni çdo qeverie, ose të rrëzojnë
pushtetin kur u shkrepet. Shqipëria nuk mbush dot me dhera
një gropë dhe nuk vendos dot vetë për ca mure të shëmtuar
betoni në kryqzim rrugësh pa pyetur guvernatorë urbanistike
nga mekanizma europiane.
Nuk është lehtë të dish sa guvernatorate të huaj janë
krijuar në Shqipëri. Prandaj Sabri Godo edhe pse foli me
zemërim kundër OSBE nuk na tha ndonjë gjë të re për t’u
zemëruar dhe për t’u merakosur shumë.

19 shkurt 2006
Abdi Baleta

“VRASËSIN ME PAGESË NË PUBLICISTIKË” E RIHEDHIN NË VEPRIM

Kastriot Myftaraj nuk është polemist, por shpifograf

Pra Kastriot m… nuk ka polemizuar me askend e për asgjë siç
mundohet ta paraqesë gazeta “Standard” që të fshehë faktin
se shpifjet, denigrimet, trillimet, falsifikimet, fyerjet
që janë botuar me emrin e Kastriot m.. qenkan vetëm të
këtij dhe jo të atyre që i kanë bërë në të vërtetë.
“Standard” përpiqet të zbukurojë Kastriot m.., që të hiqet
vëmendja nga ata që kanë përdorur këtë tip si vrasës me
pagesë në publicistikë.
Vladimir Karaj kur fton lexuesin t’i kushtojë vëmendje
portretit të këtij tipi “ që polemizon me të gjithë” duhej
të thoshte se me cilin ka polemizuar. Nuk janë polemika
shpifjet e sulmet e ndyra që ai ka nënshkruar me radhë
kundër disa njerëzve të politikës e të publicistikës.
Kastriot m… deri në vitin 2000 ishte në anonimat të plotë.
Përveç librarisë françeskane në Shkodër askush nuk ishte
marrë me paloromanin e botuar në emër të tij “Një shenjtore
për rekonkistën shqiptare”. Ishte harruar edhe një shkrim
në “Albania” i botuar në vitin 1997 mbi zhvillimet në Korçë
ku ishte atëherë Kastrioti. Ky shkrim madje është quajtur
si një lloj denoncimi policesk i personave të caktuar që
edhe e kanë kërcënuar dhe nga kjo ai u detyrua të braktiste
me ngut Korçën, të vinte në Tiranë, të shkonte për atë
specializimin në Romë. Para Çanit në “Zonë e lirë”,
Kastrioti u trondit shumë kur ashtu shkarazi dikush
përmendi se c’lidhje ka me “grupet e 5 dyqaneve” në Korçë.

Kundër kujt është përdorur Myftaraj si “vrasës me pagesë në
publicistikë”

Në vitin 2000 ustallarët që e kishin marrë në shërbim e
çuan si spiun birucash në “Rimëkëmbja” dhe në saje të
moskokëçarjes sonë për të mësuar kush ishte dhe për të
verifikuar fjalët e tij se ishte nga fshatrat e Elbasanit,
se punonte në një fondacion pa emër ai mundi disa muaj të
botonte shkrime dhe i doli pak emri edhe në “Bota Sot”, ne
ia dhamë këtë mundësi për pak kohë. Po kur ustallarët panë
se nuk po i shkonte si donin ata misioni për të futur në
“Rimëkëmbja” frymën “o sa mirë me qenë tropojan” e
tërhoqën, e hodhën në provokime për të futur pyka midis
“Rimëkëmbjes” e “Bota Sot” dhe pasi dështuan edhe këtu e
lanë përsëri në qetësi deri në fund të vitit 2001 kur u
shfaq palolibri “Nacional-islamizmi shqiptar, Baleta e
Feraj”.
Vladimir Karaj duhet të mësojë se si “vrasës me pagesë në
publicistikë” Kastriot m… është përdorur për herë të parë
kundër Abdi Baletës, Hysamedin Ferajt, “Rimëkëmbjes”.Ishte
koha kur PD zemërohej në kulm me ne për kritikat e forta që
i bënim politikës së saj në rrafshin e çështjes kombëtare e
nacionalizmit, kur Berisha kishte nevojë të provonte para
opinionit shqiptar dhe disa qendrave politike të huaja se
tërë punën gjatë kohës që kishte qenë në pushtet ia kishte
ngatërruar nacionalizmi e ekstremizmi i Baletës, Ferajt dhe
“Rimëkëmbjes. Këta gjoja e kishin armiqësuar me Greqinë, e
kishin shtyrë madje në krahët e vendeve myslimane, e kishin
futur edhe në telashe me minoritetin grek, me demokratët e
zonave jugore të Shqipërisë. Ama atë terminologjinë
ngacamane “areal vllaho-labo-ortodoks” në “Rimëkëmbja” e
kishte sjellë Kastriot m…, i cili më pas iu përkushtua me
zell shpifologjisë pëdëiste.
Gjatë emisionit të Çanit Kastriot m… e shpalosi pezmatimin
e tij që ende Berisha nuk po arrin të përmirësojë pozitën
duke zhdukur imazhin e politikanit që lidhi Shqipërinë me
islamikët. Ndërsa në bisedën e kafenesë me Vladimir Karajn
paska shprehur dëshpërimin që nuk po kuptohet “ideja e
madhe e Kastriotit” se toskët e gegët shqiptarë janë për
njëri tjetrin si serbët e kroatët, dy kombe të ndryshme.
Myftaraj vetëm për një gjë e qorton Berishën, që në
vitin1997 nuk e zgjidhi “konfliktin historik 2500-vjeçar
brendashqiptar” duke rrëzuar urën e Rogozhinës për të ndarë
përfundimisht toskët e gegët, duke i lënë toskët të bënin
si të donin me grekët. Por edhe për këtë “mangësi” të
Berishës ai akuzon këshillat e Abdi Baletës.
Në vitin 2002 Kastrioti nuk gjeti kishë ku të falej në
gazetat shqiptare që nuk donin të komprometoheshin nga
firma e tij. Në vitin 2003 doli dhe një herë në skenë duke
ribotuar në një formë ideore dhe gjuhësore më të përçudnuar
palolibrin e tij me titull të ndryshuar “Kalvari i
gjysëhanës”. Viti 2003 ishte vit kur islamofobia në
Shqipëri shtriu veprimin e saj nga propaganda në
veprimtaritë zyrtare shtetrore, kur u organizua edhe ajo
konferenca famëkeqe për tolerancën ndërfetare nën drejtimin
e Kadaresë, Pirro Mishës dhe nën autoritetin e Presidentit
Moisiu. Prandaj duhej ribotuar palolibri i Myftarajt.
Kurse viti 2004 nisi me një “rehabilitim gazetaresk” të
Myftarajt dhe me një shpërthim të ri të aksioneve të tij si
vrasës me pagesë në publicistikë. Gazeta “Sot” u bë koburja
me të cilën nxirrte tym Kastrioti. Në shënjestër u vunë
politikanë e pushtetarë si Fatos Nano, Alfred Moisiu,
Pandeli Majko. Fyerje, shpifje pa kandar kundër tyre. Majko
e Moisiu mund të ishin vënë në shënjestër nga ata që
zotëronin gazetën “Sot” për grindje të vjetra midis klanesh
ushtarake në Shqipëri. Kurse Nano vihej në shënjestër nga
rivalët politikë pëdëistë berishistë në kuadër të
përgatitjes së fushatës zgjedhore të vitit 2005.
Vulgaritetit të shpifjeve të nënshkruara nga Myftaraj nuk i
shpëtoi as Teodor Laço, për të cilin përgatitej terreni i
përjashtimit nga rrethi ortakëve të ngushtë partiakë të
Berishës. Po me nënshkrimin e Kastriot m… u bë fushata e
trysnisë dhe e shantazhit kundër pseudonimsave-sigurimsa
që ishin të angazhuar në politikë nga të dy krahët që këta
të rrinë sa më urtë e të mos u krijonin andrralla shefave
të mëdhenj.
Në gjysmën e dytë të vitit 2004 vrasësin me pagesë Kastriot
m… e vunë në dispozicion të gazetës “Tema” e të Mero Bazes.
Nëpërmjet nënshkrimit të tij u hodhën në faqet e kësaj
gazete shumë shkrime që përçonin politikën e Greqisë e të
Serbisë, që synonin ta paraqisnin figurën politike të
Berishës sipas orekseve politike serbo-greke. Gjatë katër
muajve të fundit të vitit 2004 u sulmuan me tërbim Oborri
Mbretëror dhe Leka Zogu që kishin marrë nismën e krijimit
të Lëvizjes për Zhvillim Kombëtar dhe PD e Berisha
trembeshin se mund t’u shkëpuste ndonjë copë të mirë të
elektoratit në zgjedhjet e ardhëshme. Shkrimet që dilnin me
emrin e Kastriotit ishin tejet të fëlliqura, provokuese
shpifëse. Po kështu një fushatë e tillë u bë kundër Abdi
Baletës. Për këtë kam botuar një seri artikujsh në
“Rimëkëmbja” për të demaskuar fytyrën e vrasësve me pagesë
në publicistikë, Kastriot Myftaraj e Mero Baze, si
propagandues të politikës së Serbisë e të Drashkoviçit, si
imitues të propagandistëve serbë e të frymës çetnike, si
papagallë të tezave politike greke për të fajsuar
Shqipërinë e shqiptarët.
Kurse në vitin 2005 Kastriot Myftarajn e përdorën më së
shumti për të botuar një libër që e kishte premtuar Nikollë
Lesi kundër Nanos, por pastaj për frikë e dinakëri ia lanë
Kastriotit ta adoptonte këtë shkrim. Më pas Kastrioti u
përdor si vrasës me pagesë në publicistikë edhe kundër
Ismail Kadaresë, duke nënshkruar në “Sot” artikuj fyes e
trillues, ose shkrime analitike mbi veprat e hershme të
Kadaresë që dukeshin fare mirë se ishin punime të
përgatitura nga studiues të mirëfilltë dhe të stërvitur të
veprës letrare të Kadaresë. E gjithë kjo fushatë e egër
dhe e çekuilibuar antikadareane u bë në prag dhe menjëherë
pasi Kadareja mori një çmim për letërsinë në Londër.
Mosreagimi i ithtarëve më zhurmues të Kadaresë ndaj kësaj
fushate ishte shenjë se këta ithtarë e dinin se prapa saj
qëndronin njerëz me të cilët nuk u leverdiste të prishnin
qejf. Kështu u mbeti disa admiruesve të veprës letrare të
Kadaresë që nuk përfitojnë ndonjë gjë nga simpatitë e tyre
për shkrimtarin të dilnin në mbështetje të tij. Më me
sinqeritet e dinjitet reagoi zonja Nadire Buzo që edhe i
sfidoi kadareanët zhurmues në raste të tjera e fodullë në
lëvdata, duke u bërë thirrjen të mos heshtnin. Por përsëri
këta qëndruan në heshtjen e tyre utilitare. Përplasjet e
mëvonshme midis Kadaresë e Besnik Mustafajt, si midis dy
shemrave për përkëdhelitë franceze, ishin prova se vrasësi
me pagesë në publicistikë kishte sulmuar Kadarenë për hir
të Besnik Mustafajt. Edhe një herë u vërtetua se Kastriot
Myftaraj mbetet gjithnjë në shërbim të të njëjtëve shtabe
politike e fetare si në fillim, në vitet 2000-2001. Këtë
bindje e përforcoi edhe sulmi i tij në gazetën “Metropol”
në maj të vitit 2005 kundër antisemitizmit të Abdi Baletës
dhe Hysamedin Ferajt. Këtë po e provon edhe aksioni i tij i
parë për vitin 2006 kundër antisemitizmit të Ramës e të
Erion Velisë, për t’i shërbyer të njëjtës propagande
pëdëiste.
“Standard” e paraqet mercenarin e greqizmës si roje të
shqiptarizmës, krejt ndyshe nga sa ishte në kohën kur bëja
polemikën me “Temën”, nga sa ka qenë më parë e nga çfarë do
të jetë edhe tani e tutje.

Myftaraj di të flasë vetëm në dialektin korçar

Në shkrimin e Karajt janë dhe disa fjali nën
titullin”Anglo-shqipja e çuditëshme”. Karaj ka shkuar të
takojë Myftarajn në kafene “Opera” me idenë se do të
bisedojë me dikend me të cilin mbase i duhej përkthyes,
meqenëse në shkrimet e Myftarajt ka gjetur një çervish
gjuhësor termash të përziera gegnisht e anglisht. Është e
vertetë se disa shkrime të Myftarajt ngjajnë me një çervish
të tillë. Madje ia kishim vënë në dukje kur sillte shkrime
në “Rimëkëmbja” që të mos përdorte shumë e pa vend, ose
gabim fjalë të huaja në tekstet të shkruara në shqipen
letrare. Pasi iku nga “Rimëkëmbja” i hipi në kokë të
botonte disa shkrime çervish gegnisht-anglisht (më shumë
dreqnisht) për të mbështetur akuzën se nuk e lejonim ne të
botonte shkrime në gegnisht e prandaj tosku i tropojanizuar
nuk do të bashkëpunonte më me gazetën “Rimëkëmbja”. Nuk
zgjati shumë dhe Myftaraj e braktisi këtë gjuhë çervishi që
ishte betuar publikisht se nuk do ta braktiste kurrë dhe
shkrimet e tij sërish u botuan ashtu si më parë në shqipe
letrare, por nganjëherë të mbingarkuara me barbarizma nga
gjuhë të huaja perëndimore, ndonëse ai nuk njeh mirë
ndonjërën prej tyre.
Kështu që Vladimiri nuk ka bërë ndonjë zbulim dhe nuk ka
përse shpreh gjithë atë kënaqësi se Myftaraj “çuditërisht
flet një gjuhë letrare të rrjedhëshme”. Ai është njeri i
lindur dhe i rritur në Shqipëri, mes njerëzve që flasin
shqip dhe jo i vetmuar si ndonjë ushtar japonez i mbetur në
xhunglat er Azisë Jug-lindore, ose në ishujt pa banorë të
Oqeanit Paqsor qysh nga mbarimi i LDB . Myftaraj kështu
fliste edhe kur mallkonte “gjuhën toske të bastarduar nga
grekët” dhe kërkonte të flitej e shkruhej vetem në një
gegërishte arkaike kishtare. Megjjithatë Myftaraj edhe pse
jeton prej vitesh në Tiranë nuk ka mësuar të flasë
rrjedhshën gjuhën letrare shqipe si i është dukur Vladimir
Karajt, ose si ia ka qejfi Vladimirit ta paraqesë para
opinionit. Gjatë bisedës në “ Zonë e lirë” më 10 shkurt
2006 në TV “Klan” Myftaraj përsëri fliste me dialektalizmin
e tij të theksuar korçar siç e kemi njohur para 6 vitesh
dhe aspak më rrjedhshëm.
Kot është përpjekur “Standard” të fusë në standarde normale
të publicistikës një “vrasës me pagesë në publicistikë”.
Por edhe më kot e kanë ata që po e përdorin Kastriot
Myftarajn të kryejë misione të tillë të fëlliqur kundër
kundërshtarëve politikë, si në shkrimin për antisemitizmin
e Edi Ramës e të Erion Veliajt .

12 shkurt 2006
Abdi Baleta

Antimuslimani.

Po pija nji kafe me nji mik timin e bisedë mbas bisede ra
fjala tek karikaturat për profetin Muhamed a.s.
E drejta e shprehjes apo respektimi i të drejtave të të
tjerëve?
Cila ka ma randësi? Pyeti miku im. Në të drejtën e fjalës e
të shprehjes në perendim, hyn edhe e drejta e botimit të
revistave pornografike, vazhdoi ai , por nuk besoj se
perendimorët do të mirprisnin në këto botime të zinte vend
imazhi lakuriq i p.sh Nënë Terezës apo i shën Marisë. Unë
personalisht do të isha krejt kundër kësaj ultësije. Un do
i ndryja në burg keso gazetarësh langaraqë që në këtë rast
do të fyenin shum rëndë besimtarët katolikë vazhdoi i
irituar miku im.
Mori edhe një kafe tjetër mbasi të parën e kapërdiu me dy
hurfa. Hajt… këta perendimorët se u paska perendu truni, e
në fund të fundit nuk dashkan të pyeskan për ndjenjat e
muslimanëve, po këta anal-istat tonë në Shqipëri cfar kan
që jan cuar në bisht kundër muslimanizmit?
Ishte shum i nxehur dhe po e ngrinte zërin miku im sa
njerëzit përreth filluan të kthejnë kokën.
Lëre i thashë se bisedojmë nji her tjetër. Të pijme kafetë
e le të ikim. A e din se cfarë shkruante Lesi te “Koha
Jonë” kundër muslimanëve? Po tek “Shekulli” a e din se
çfarë…? Po tek…
E mi numëroi një mori gazetash e anal-istash që kan kohë
që vec se fyejnë Islamin e besimtarët muslimanë. Ishte shum
i revoltuar por kishte të drejtë.
E përcolla deri tek stacioni i trenit aty afër, e kundër
dëshires së tij u ndamë. Them kundër dëshires së tij, pasi
e pashë që kishte nevojë të fliste, të shfrynte. Dhe kishte
të drejtë.
Kur i dhashë dorën më tha se do të më shkruante një e-mail
për te plotsue çka la pa thanë. Të nesmen kur hapa
kompiuterin, pashë se me të vërtetë më kish shkruar.
Më kishte shkruar tekstualisht kështu:

I dashtun mik!
Meqë nuk më le të vazhdoja bisedën po të shkruaj diçka që
un mendoj rreth antimuslimanëve në vendin tonë.
Shih si e mendoj un nji antimusliman:
Antimusliman mund të jetë vetëm nji ateist i ndyrë.
Antimuslimani asht edhe antikristian, antibudist,
antiçifut, antihinduist e gjithçka tjetër. Antimuslimani
mund të ketë qenë dje spiju i sigurimit. Mund të jetë sot
asfalist, udëbëist, këgëbëist etj.
Antimuslimani asht qenie e përçudnuar, me turi prej derri,
tru prej gomari e zemer qeni. Ai mund të jetë i biri i
ndonjë putaneje brigadjere në kooperativë. Mund të jetë i
biri i ndonjë spijuni lagje a fshati, servil i operativit
të zonës. Mund të jetë janullatist. Mundet me qenë omonist
a pëbëdënjëist. Mund të jetë minoritar grek a vllah. Mund
të kapardiset nepër studio televizive duke pirë duhan me
llullë thua se asht anglez e jo veç skraparli me mbiemër të
ndyrë. Antimuslimani mund të ketë për mbiemër emrin e
ndonjë kryeqyteti, psh atij të Maqedonise. Mund të jetë
piktor, ish i burgosur, i rrahur në rrugë por prap
antimusliman. Antimuslimani mund të quhet çfardo, psh mund
të quhet Kiço, Frrok, Nikollë, Preç, Broz, Moisi, Fatos por
edhe Ismail, Skënder, Sadik a diçka tjetër.
Mund të ketë e të mos ketë fis e farë. Mund të jetë kopil.
Mund të ketë vetëm motra e vëllazën prej nane, etj-etj.
Antimuslimani mund të jetë homoseksual apo i tërhequr nga
incesti. Mund të jetë marksist, komunist, nihilist-
masturbist, paneuropianist, ballkanist etj.
Antimuslimani asht askushi. Zero. Shkarpë. Ballgam-gëlbazë.
Ai asht pleh, horr,derr…

Të fala T .H.


Më erdh keq me të vërtetë për te. Ma shum u mërzita kur
mendova se kështu mund të ndjehen shum muslimanë të
devotshëm në Shqipëri, burra e gra, djem e vajza të
ndershëm, shqiptarë të vlerë. Askush, mendova nuk duhet
lejuar të fyej e nëpërkambë besimtarët muslimanë.
Ata(muslimanët) kah ana tjetër duhet të mësojnë me i dalë
zot vedit. Ata nuk duhet me harrue se i përkasin një feje
të ndritshme, të zbritur në tokë nga vet Allahu i
madhnueshëm përmes të zgjedurit të Tij profetit Muhamed
a.s. paqa e Zotit mbi te.

Adnan Ramadani

Nje kujtese per kujdes
Grupit negociator.


Si çdo shqiptar, edhe unë i pres me padurim dhe ankth
bisedimet e Vjenës për statusin e Kosovës. Më duket se
zemra po më del nga vendi. Me këtë rast edhe unë nuk mund
të rri pa i thënë Grupit negociator nëpërmjet “Rimëkëmbjes”
nja dy fjalë urimi: Punë të mbarë dhe suksese, suksese,
suksese dhe një “porosi” të vonuar. Për të qenë i ndershëm,
porosinë nuk e kam tamam nga vetja ime; e kam nga historia.
Nga Historia e ngritjes së Shqipërisë Nanë vendosa të
përcjell një përvojë duke riprodhuar pa asnjë koment një
copëz nga “Kujtimet” e politikanit dhe diplomatit shqiptar
Mehdi Frashëri.
“Me Blinishtin bashkë, u nisëm nga Gjenova e Italisë për në
Gjenevë të Zvicrës. Në stacion doli na priti major Abrami,
që ishte ingliz dhe sekretar i seksionit politik të Lidhjes
së Kombeve. Na mbajti për drekë në restorantin afër
stacionit dhe pastaj u ndamë. Major Abrami ishte porositur
prej inglizëve që të përkrahte çështjet tona në Lidhjen e
Kombeve.
Atëherë direktor i minoriteteve ishte zoti Kolban, një
suedez nga nënshtetësia, njeri shumë i ëmbël dhe i drejtë,
siç janë popujt skandinavë. Sekretari i përgjithshëm i
Lidhjes ishte zoti Enric Drumont, me nënshtetësi inglize.
Blinishti ishte sekretar i përgjithshëm pranë Lidhjes së
Kombeve në Gjenevë dhe banonte në “Hotel de Russie”,
prandaj edhe unë rashë në këtë hotel, ku kishte ndenjur
edhe dërgata e parë shqiptare e kryesuar prej Imzot Fan
Nolit. Të nesërmen vajta e u poqa me zotin Enric Drumont,
me Kolbanin e me major Abramin.
Të pasnesërmen ishim të thirrur në këshill, që krysohej
prej ministrit të Jashtëm të Britanjës së Madhe, zoti E. J.
Belfour, një plak tepër simpatik dhe i ditur, dashamir për
shqiptarët, saqë kuptohej edhe nga fjalët, edhe nga gjestet
e tij.
Unë për herën e parë paraqitesha në Lidhjen e Kombeve
përpara diplomatëve më të mëdhenj të botës.
Qeveria shqiptare, simbas vendimit të Këshillit të Kombeve,
kishte adaptuar një ligj rreth organizimit të komuniteteve
fetare. Këtë ligj e kisha hartuar vetë, kur isha ministër i
Brendshëm, dhe i ishte paraqitur për dijeni Lidhjes së
Kombeve.
Pasi u dhashë shpjegimet e duhura, dola jashtë. Komisioni i
Lidhjes së Kombeve që kishte ardhur në Shqipëri, kishte
paraqitur raportin e vet për sa u përkiste minoriteteve.
Profesor Sederholmi, me qëllim që të emërohej nga ana e
Lidhjes si inspektor për aplikimin e dispozitave që u
përkisnin minoriteteve, kishte marrë edhe pëlqimin e Xhafer
Ypit (kryeministër i Shqipërisë-BXh) për këtë inspektim të
Lidhjes së Kombeve, por, meqenëse një gjë e tillë do të
çelte shumë plagë në Shqipëri, unë u fjalosa me Enric
Drumont-in, me zotin Kolban dhe me major Abramin, duke u
thënë se një inspektim permanent nuk ishte i pajtueshëm me
parimet e sovranitetit të një shteti dhe sidomos nuk kishte
asnjë precedent për shtetet e tjera që kanë minoritete
shumë më të rëndësishme, prandaj një gjë të këtillë nuk
mund ta pranonim (bold-BXh); sa për pëlqimin e
kryeministrit tonë, kjo do të ketë rrjedhur nga një
mosmarrëveshje. Profesor Sederholmi kishte rënë në “Hotel
de Bergues” dhe ishte i sëmurë. Vajta e poqa në shtrat dhe
i bëra fjalë se pëlqimi i kryeministrit rridhte nga
mosmarrëveshja, dhe qeveria, ashtu dhe parlamenti shqiptar,
nuk mund të pranonte një gjë të këtillë. Kurse në realitet
qeveria e atëhershme, për mungesë eksperience, e kishte
pranuar një gjë të këtillë.
Mbi këto veprime e demarshe, në vendimin e Këshillit
kontrollimi permanent u la jashtë, megjithëqë grekët kishin
bërë ç’ishte e mundur për ta futur këtë kontroll në
Shqipëri. (Mehdi Frashëri, “Kujtime (Vitet 1913 - 1933”
OMSCA-1, 2005, f. 140 - 142).
Mu fiksua gjithë shqetësim ky pasazh qysh se pat filluar
zhurma e madhe për afrimin e ditës së bisedimeve për
zgjidhjen e statusit të Kosovës, por sidomos kur lexova
shkrimin e zotëri Mexhid Yvejsit nga Gjakova “Kosova hyri
në vitin e ri me iluzione të vjetra” botuar në “Rimëkëmbja”
të datës 24 janar 2006. “...Bisedimet nuk janë për statusin
e Kosovës, por për statusin e serbëve brenda në Kosovë”,
shkruan ai duke iu referuar një burimi diplomatik që më
përshkoi si një thikë e ftohtë. Nuk besoj të ketë përshkuar
ndonjë vend tjetër më shumë se sa Shqipërinë ajo “thika e
ftohtë e diplomacisë”. I përcjellim shqetësimin Grupit
negociator kosovar që të përpiqen sa të munden, të mos
lejojnë t’i ngulet Pavarësisë ndonjë gozhdë e madhe e
ndryshkur në faqe të murit në emër të mbrojtjes së të
drejtave të njeriut sa që, për ta shkulur më pas, ajo mund
të tërheqë pas vetes gjithë faqen e murit e të rrezikojë të
shëmbë krejt ndërtesën e Pavarësisë duke i zënë brenda
shqiptarët. Inshallah diplomacia nuk do t’i vënë mbi kurriz
të Pavarësisë ndonjë arkë me xhama për t’i bërë shqiptarët
të flasin me vete.

Shkodër, 14 shkurt 2006 Bajram XHAFA